Church of Santa Maria Assunta, Kościół renesansowy w Esine, Włochy.

Kościół Santa Maria Assunta wznosi się nieco nad poziomem ulicy w północno-zachodniej części Esine, poprzedzony otoczonym kocimi łbami placem. Jego fasada z 1776 roku jest podzielona na dwa porządki czterema pilastrami z kapitelami toskańskimi; górny porządek ma środkowe okno i kończy się trójkątnym frontonem zwieńczonym trzema pinaklami. Wnętrze stanowi jedna nawa z drewnianym dachem, prowadząca do prezbiterium nakrytego sklepieniem krzyżowym.

Kościół był prawdopodobnie pierwszym miejscem kultu w Esine i może pochodzić z VI lub VII wieku. Gruntowna przebudowa trwała do 1485 roku; w latach 1491-1493 Giovanni Pietro da Cemmo ozdobił freskami nawę i prezbiterium na zlecenie rodzin Federici i Beccagutti oraz rektora Isacco de Favis. Fasada z 1776 roku zastąpiła wcześniejszą szczytową z okulusem; spór z San Paolo zakończył wyrok z 10 lutego 1710 roku.

Nazwa Santa Maria Assunta odnosi się do Wniebowzięcia Maryi, głównego święta parafii. Do 1710 roku kościół spierał się z San Paolo o prawa parafialne; wysłannik biskupa zarządził, by w Niedzielę Palmową rozdawano tu gałązki palmowe. Kaplica Różańcowa, wznoszona od 1573 roku, mieściła figurę Madonny przeniesioną później do San Paolo.

Kościół leży nieco powyżej poziomu ulicy, poprzedzony brukowanym dziedzińcem; główne wejście znajduje się w środku fasady z 1776 roku. Wnętrze ma jedną nawę krytą drewnianym dachem, a prezbiterium sklepienie murowane; żelazna krata oddzielająca nawę od prezbiterium została założona po wizycie kardynała Boromeusza w 1580 roku. Freski Giovanniego Pietro da Cemmo pokrywają nawę i prezbiterium.

Kaplica Różańcowa, wzniesiona od 1573 r., wymagała wyburzenia fragmentu ściany, co zniszczyło fresk przedstawiający prawdopodobnie Sąd Ostateczny. Kapelania przetrwała kasatę napoleońską, lecz kult osłabł w XIX wieku i posąg Madonny przeniesiono do kościoła San Paolo.