Castello di Sarmato, Średniowieczny zamek w Sarmato, Emilia-Romania, Włochy.

Castello di Sarmato prezentuje charakterystyczną ceglastą strukturę w kształcie litery U, otoczoną kwadratowymi murami obronnymi z podwójnymi strzelnicami, fosą i narożną wieżą z wewnętrznym donżonem zamykającym dziedziniec wewnętrzny.

Zamek powstał około roku 1000, być może na miejscu sarmackim, a z pewnością jako posterunek longobardzki. Pierwsza pewna data to 1216, gdy zebrały się tu milicje Mediolanu i Piacenzy przed zdobyciem gibelińskich fortów pod Rovescalą. W 1270 roku wojska Ubertina Landiego, pana Bardi, zaatakowały go i poważnie uszkodziły. W 1441 roku Filippo Maria Visconti nadał Sarmato jako hrabstwo Albertowi III Scottiemu Douglasowi; Scotti władali nim do 1819 roku, gdy przeszło na hrabiów Zanardi Landi.

Otoczone murami miasteczko mieści oratorium San Carlo Borromeo, jeden z nielicznych w okolicach Piacenzy śladów kultu mediolańskiego świętego. Pielgrzymi zatrzymujący się w dawnym hospicjum, zwanym Casino, roznieśli po chrześcijaństwie historię świętego Rocha z Montpellier; legenda umieszcza jego chorobę dżumy w chacie lub grocie w lesie kilkadziesiąt metrów od zamku.

Do obwarowanego borgo wchodzi się od południa przez blankowany rawelin z dwoma łukami, jednym dla pieszych i ostrym dla pojazdów, niegdyś z mostami zwodzonymi. Wschodnia brama mieści dziś ratusz, zachodnia, Rocchetta, była siedzibą garnizonu. Wewnątrz dwie prostopadłe ulice porządkują domy, zamek i oratorium San Carlo Borromeo.

Wieżyczka sygnałowa o nieregularnym pięciokątnym rzucie, stojąca obok głównego korpusu, uchodzi za unikat w architekturze obronnej księstwa Parmy i Piacenzy. W obrębie murów hrabiowie Zanardi Landi urządzili ogród w stylu włoskim. Do dziś wyraźnie widać zawiasy mostu zwodzonego, który prowadził do Rocchetta.