San Tomaso in Terramara Church, Kościół neoklasyczny w centrum Mediolanu, Włochy.

San Tomaso in Terramara to neoklasycystyczny kościół w Mediolanie, którego fasada, wzniesiona w latach 1825–1827 przez Girolamo Arganiniego, ma sześciokolumnowy portyk joński zwieńczony trójkątnym frontonem. Fronton częściowo zasłania półokrągłe okno, a fryz nosi napis „DIVO THOMAE APOSTOLO”. Wnętrze ma jedną nawę zakończoną półkolistą absydą z neoklasycystycznym ołtarzem Giuseppe Zanoii z 1779 roku.

San Tomaso in Terramara jest poświadczona od XI wieku, gdy figurowała wśród parafii dzielnicy Porta Comasina. Carlo Borromeo zarządził jej odbudowę w 1576 roku. Neoklasyczna fasada z wapienia powstała w latach 1825–1827 według projektu Girolamo Arganiniego, zastępując wcześniejszą budowlę.

Nazwa Terramara pochodzi prawdopodobnie od Terra Amara lub Terra Mala, pamiątki uchodźców z XI wieku przed najazdami barbarzyńców. W pierwszej kaplicy po prawej stoi posąg Madonny ukoronowany przez Carla Borromeo, przeniesiony tu z San Nazaro in Pietrasanta podczas nocnej procesji 15 grudnia 1887 roku.

Kościół znajduje się w centrum Mediolanu i jest łatwo dostępny na piechotę. Zwiedzający powinni wiedzieć, że jako aktywne miejsce kultu, godziny otwarcia i wydarzenia religijne mogą wpłynąć na czas wizyty.

Nazwa ma kilka wyjaśnień. Osiemnastowieczny historyk Giorgio Giulini łączył ją z miejscem zwanym Terra mala, poświadczonym od XI wieku, a Latuada sugerował, że kościół, niegdyś prywatna kaplica rodu Sigerii, stał blisko miejsca egzekucji. Mediolańska legenda przypisuje ją natomiast Giovanniemu Marii Viscontiemu, który kazał żywcem pogrzebać proboszcza.