Sacro Cuore, Kościół romański w Salerno, Włochy.

Sacro Cuore to trzynawowy kościół przy piazza Vittorio Veneto, obok dworca głównego w Salerno. Fasada ma dwa portale, dwa duże okna biforialne i centralną rozetę nad rzędem ślepych arkad; luneta głównego portalu zdobi mozaika z napisem „Tempio dedicato al Sacratissimo Cuore di Gesù" i postacią Chrystusa. Wnętrze dzielą dwa rzędy łuków na kolumnach z różowego marmuru: szerszą nawę główną od węższych naw bocznych, pod drewnianym stropem z widocznymi wiązaniami.

Kościół zbudowano na początku XX wieku na ówczesnych obrzeżach Salerno, z inicjatywy świętej Cateriny Volpicelli, która w 1890 roku zabiegała o świątynię pod wezwaniem Najświętszego Serca przy dworcu. Uszkodzony podczas alianckiego desantu w 1943 roku z powodu bliskości linii kolejowej Neapol–Reggio Calabria, został opuszczony przez kapłana, a parafię powierzono Zakonowi Braci Mniejszych. W roku jubileuszowym 2000 arcybiskup senior Gerardo Pierro poświęcił budynek i ołtarz.

Kościół funkcjonuje jako miejsce spotkań, gdzie mieszkańcy przychodzą na obchody religijne i codzienną praktykę duchową. Pozostaje ważnym ośrodkiem dla życia wspólnoty w dzielnicy.

Goście powinni być ubrani skromnie i sprawdzić harmonogram mszy, który zwykle jest podany przy wejściu. Budynek jest na ogół otwarty dla zwiedzających większość dni, ale ważne jest okazanie szacunku podczas nabożeństw.

Pierwotny projekt przewidywał dzwonnicę o wysokości ponad 50 metrów, której nigdy nie zbudowano z braku funduszy. Kościół ma 300 miejsc siedzących, ale mieści ponad tysiąc osób stojących. Od 1950 roku organy Ruffatti mają ponad 1300 piszczałek, dwa manuały po 61 klawiszy i 34 registrów.