San Francesco, Prato, Romański kościół z XIII wieku w Prato, Włochy

San Francesco jest kościołem z 13. wieku w Prato, wyróżniającym się ścianami z naprzemiennie białego i zielonego paska kamienia, które tworzą charakterystyczny wzór wizualny. Obok niego wznosi się dzwonnica zaprojektowana przez Antonio Beniniego, ukończona na początku 19. wieku.

Budowa rozpoczęła się w 1281 roku obok istniejącego klasztoru i był to jeden z pierwszych budynków w Prato, który używał cegły zamiast kamienia. Ten wybór materiałów był innowacyjny w tamtych czasach i wpłynął na sposób, w jaki miasto będzie budować w kolejnych dekadach.

Kościół przechowuje XV-wieczną tablicę z monogramem Chrystusa, którą Bernardyn ze Sieny przywiózł do Prato, gdzie głosił kazania w 1424 r.; takie tablice umieszczano tradycyjnie w kościołach, które odwiedzał. Kupiec Francesco Datini chciał zostać pochowany u stóp stopni ołtarza głównego, a jego biała marmurowa płyta dłuta Niccolò di Pietro Lambertiego (1411–1412) przedstawia go leżącego i stojącego w gotyckim tabernakulum.

Kościół znajduje się na Piazza San Francesco w centrum historycznym Prato i jest łatwo dostępny pieszo z pobliskich ulic. Odwiedź go wcześnie rano lub późnym popołudniem, gdy plac jest mniej zatłoczony i możesz zobaczyć szczegóły wyraźniej.

Stiukowa płaskorzeźba w tympanonie ze stygmatyzacją św. Franciszka, około 1422 roku, przypisywana jest Donatellowi; łaciński napis brzmi DEUS SUPER OMNIA. Fasada góruje nad budowlą za nią o mniej więcej wysokość swojego tympanonu, a okulus mieścił niegdyś rozetę z białego marmuru, usuniętą w XVII wieku.