Chiesa di San Francesco, Kościół barokowy w Mazara del Vallo, Włochy.

Kościół San Francesco w Mazara del Vallo ma otynkowaną barokową fasadę ujętą wysokimi pilastrami, a portal z 1730 roku, dzieło Leonarda Incrivaglii, znajduje się w południowo-zachodniej elewacji. Dwie kolumny na wysokich cokołach podtrzymują tympanon z wolutami i marmurowym medalionem, nad którym relief przedstawia św. Franciszka otrzymującego stygmaty pod wnęką z Niepokalanym Poczęciem. Wnętrze jest jednonawowe z kolebkowym sklepieniem, stiukowe posągi cnót w niszach i freski Giovanniego Battisty Scannatelli.

Bazylika pod wezwaniem San Biagio została zbudowana w 1093 roku przez hrabiego Rogera I z Altavilli w stylu arabsko-normańskim, z trzema nawami i dwunastoma ołtarzami. W 1216 roku błogosławiony Angelo Tancredi da Rieti założył przyległy klasztor franciszkański. W 1680 roku monsignor Francesco Maria Grifeo kazał rozebrać nawy boczne i podnieść nawę główną, przykrywając ją sklepieniem kolebkowym; kościół ponownie otwarto w 1703 roku.

Jednonawowe wnętrze kryje zespół sztukatorski przypisywany warsztatowi Orlando, z alegoriami cnót kardynalnych i teologalnych jako pełnoplastycznymi postaciami kobiecymi w niszach przeplatających się z łukami ołtarzy. Cykl fresków wykonał Giovanni Battista Scannatella, a gzyms zdobią popiersia franciszkańskich męczenników wśród rzędów putt. Na ścianie wejściowej znajduje się drewniana cantoria pod łukiem z gipsowymi aniołami grającymi na instrumentach.

Kościół znajduje się na Piazza San Francesco w centrum Mazara del Vallo i jest łatwo dostępny pieszo. Pod budynkiem znajdują się podziemne komory, które można odwiedzić w godzinach otwarcia.

Krypta pod kościołem datowana jest na 250 r. n.e., gdy służyła pierwszym chrześcijanom jako miejsce pochówku i modlitwy oraz schronienie przed prześladowaniami; całość znana jest jako katakumby. Saraceńskie mury w tym miejscu są poświadczone w 827 r.