San Maurizio, Kościół barokowy w centrum Mantui, Włochy

San Maurizio to kościół barokowy położony w centrum Mantui, charakteryzujący się strukturą kopuły o klasycznych proporcjach i starannie zaplanowanymi przestrzeniami wewnętrznymi. Wiele kaplic w budynku wystawia dzieła sztuki religijnej pochodzące z różnych okresów i stylów artystycznych.

Teatyni powierzyli projekt Antoniemu Marii Vianiemu, prefektowi książęcych budowli Gonzagów; prace rozpoczęto w 1609 roku, a kościół otwarto w 1616. Fasadę i kopułę ukończono w latach 1726–1731, prawdopodobnie pod kierunkiem Giovanniego Marii Borsotta. W latach 1808–1814 był parafią wojskową pod wezwaniem San Napoleone, potem przyłączono go do parafii San Barnaba. Uszkodzony w czasie II wojny światowej, został zamknięty w 1957 roku i otwarty ponownie w 2007 tylko w dniu Virgo Fidelis.

Nazwa zmieniała się wraz z polityką: konsekrowany w 1616 roku jako Santi Maurizio e Margherita, w latach 1808–1814 pod okupacją francuską nosił wezwanie San Napoleone, a po powrocie Austriaków zachował tylko San Maurizio. Od 2007 roku otwiera się na nabożeństwa w dniu Virgo Fidelis, a w wybrane dni na zwiedzanie obrazów.

Zamknięty dla kultu w 1957 roku z powodu zniszczeń po bombardowaniach II wojny światowej, San Maurizio otwarto ponownie w 2007 roku, ale tylko w dniu Virgo Fidelis, patronki Karabinierów; dawny klasztor obok jest dziś siedzibą ich dowództwa prowincjalnego. W niektóre dni kościół otwiera się także do zwiedzania obrazów. Przed przyjściem warto zapytać na miejscu.

W pierwszej kaplicy po lewej stronie znajduje się płyta, która przykrywała grób Giovanniego dalle Bande Nere, kondotiera zmarłego w Mantui w 1526 roku. Grób Giulio Romano zaginął podczas przebudów w minionych stuleciach.