Santi Francesco e Giustina, Kościół neoklasyczny w Rovigo, Włochy.

Santi Francesco e Giustina to kościół w Rovigo, którego neoklasyczna fasada, wzniesiona w latach 1853–1896, miała pięć posągów usuniętych pod koniec lat 60. XX wieku. Dziewiętnastowieczna przebudowa włączyła pierwotny gotycki budynek w obecny transept. Wnętrze kryje przy trzecim ołtarzu po lewej Pietę Tullio Lombardo z 1526 roku.

Pierwszy kościół San Francesco zbudowano w latach 1297–1300 w stylu gotyckim, z jedną nawą i pięcioma kaplicami absydowymi, przy klasztorze franciszkańskim ufundowanym testamentem Obizzo II d'Este. W 1413 dodano prawą nawę z pięcioma połączonymi kaplicami, w 1520 wieżę dzwonną, a w 1533 wydłużono środkową absydę. Zniesiony i sprofanowany 27 września 1797 r. za Napoleona, został ponownie otwarty w 1799 r. i 11 kwietnia 1806 r. ustanowiony kościołem parafialnym w miejsce Santa Giustina. Przebudowa rozpoczęta 13 maja 1827 r. wchłonęła stary kościół w obecny transept; kościół konsekrowano 7 maja 1837 r., a fasadę wzniesiono w latach 1853–1896.

Podwójne wezwanie pochodzi z 11 kwietnia 1806 r., gdy kościół zastąpił zburzoną Santa Giustina jako siedziba parafii i przejął oba tytuły. Parafia prosiła o chrzcielnicę już w 1603 r., lecz ustawiono ją dopiero 6 lipca 1914 r.

Kościół znajduje się w ramach Diecezji Katolickiej Rzymskiej Adria-Rovigo i przyjmuje odwiedzających podczas regularnych godzin mszy przez tydzień. Najlepiej odwiedzić go poza głównymi godzinami mszy, jeśli chcesz spokojnie eksplorować wnętrze.

Fasada powstała w latach 1853–1896 nad dzisiejszym placem przedkościelnym i niosła pięć posągów, usuniętych pod koniec lat 60. XX wieku. Chrzcielnicę ustawiono dopiero 6 lipca 1914 roku, choć proboszcz prosił o nią wikariusza generalnego już w 1603 roku.