San Bartolo in San Gimignano, Kościół romański w San Gimignano, Włochy
San Bartolo to ceglany kościół przy via San Matteo, poza Porta Cellolese. Jednonawowe wnętrze nakrywa więźba dachowa, a kościół nie ma absydy; fasada, wzniesiona między 1195 a 1215 rokiem, dzieli się na dwie galerie po pięć ślepych łuków. Kamienny gzyms na południowej ścianie to jedyna pozostałość budowli z 1173 roku.
Tradycyjnie utożsamiana z hospicjum joannitów San Matteo, zbudowanym w 1173 roku przy Via Francigena, poza Porta Cellolese. Pierwszy dokument ją wymieniający pochodzi z 21 czerwca 1196 roku, gdy biskup Volterry podporządkował kościoły via Cellolese prepozytowi San Gimignano. W XIV wieku San Bartolo i San Biagio były już połączone; w 1572 roku założono bractwo San Bartolo, które nadało kościołowi nazwę.
Miejscowo nazywany Santo Bartolo, kościół zawdzięcza nazwę założonemu w 1572 roku bractwu Società di San Bartolo. W 1576 był już połączony z Kolegiatą, która mianowała rektora, choć patronat jeszcze w 1645 roku należał do ludu. Wnętrze zdobi luneta łuku portalu z namalowanymi na czerwono sześciopłatkowymi rozetami w stylizowanych wici.
Kościół stoi przy via San Matteo, poza Porta Cellolese pierwszego obwodu murów, wzdłuż biegu Via Francigena. Wnętrze ma różnicę poziomów między strefą prezbiterium a resztą jednej nawy, więc trzeba uważać na stopień. Fasada wychodzi na ulicę; elewacja południowa z dwoma portalami i trzema oknami o podwójnym rozglifieniu najlepiej pokazuje fazy budowy.
Kamienny gzyms po południowej stronie uznawany jest za jedyną pozostałość kościoła z 1173 roku, starszą od ceglanego frontu wzniesionego między 1195 a 1215 rokiem. Także lewa ściana wnętrza zachowuje kamienny wątek sprzed 1173 roku.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 254 współtwórców z całego świata.