San Barnaba, Nowoczesny kościół katolicki w Rzymie, Włochy.

San Barnaba to kościół z czerwonej cegły w stylu neoromańskim, z wysoką fasadą z trzema oknami i portykiem na filarach. Wnętrze bazylikowe ma trzy nawy oddzielone filarami i łukami, strop krokwiowy i cztery kaplice boczne. W absydzie znajduje się duża mozaika z 1966 roku autorstwa Igino Cupelloniego.

San Barnaba zbudowano w latach 1956–1957 według projektu Tullio Rossiego i uroczyście konsekrowano 19 października 1957 roku przez monsignora Ettore Cuniala, wikariusza generalnego diecezji rzymskiej. Kościół przejął tytuł zaginionego średniowiecznego kościoła San Barnaba de Porta, który stał przy Porta Maggiore. Parafia została erygowana 11 października 1932 roku dekretem kardynała wikariusza Francesca Marchettiego Selvaggianiego i powierzona pijarom (pawonianom).

Parafia powstała w 1932 roku i została powierzona Synom Maryi Niepokalanej, pawonianom, którzy nadal jej służą. Nazwa pochodzi od średniowiecznego kościoła San Barnaba de Porta, niegdyś przy Porta Maggiore, dziś rozebranego, którego tytuł przejęła ta budowla. Nad czterema bocznymi drzwiami wiszą portrety papieży związanych z jej historią: Piusa XI, założyciela parafii, Piusa XII, który kazał wznieść kościół, Pawła VI i Jana Pawła II, którzy go odwiedzili.

San Barnaba znajduje się przy Via Giovanni Maggi 23 w dzielnicy Prenestino-Labicano, na wschód od historycznego centrum; najbliższa stacja metra to Lodi na linii C, kilka minut pieszo. Wejście jest od ulicy, pod portykiem z łacińską inskrypcją. Ponieważ jest to czynna parafia prowadzona przez pawonian, najlepiej zwiedzać ją poza godzinami mszy.

Mozaika w absydzie autorstwa Igino Cupelloniego (1966) przedstawia Barnabę przyjmującego łaski od Trójcy Świętej, otoczonego tłumami, wśród których stoją Jan XXIII, Paweł VI, patriarcha Atenagoras, arcybiskup Ramsey i kardynał Traglia, nazwani „nowymi protagonistami Kościoła” — świadectwo ekumenicznego optymizmu między końcem Soboru Watykańskiego II a 1971 rokiem.