San Giacomo alla Lungara, Kościół romański w Trastevere, Rzym, Włochy

San Giacomo alla Lungara to jednonawowy kościół przy Via della Lungara w Trastevere, przebudowany w 1644 roku przez Luigiego Arrigucciego z trzynawowej bazyliki. Kasetonowy sufit jest prosty i proporcjonalny, a posadzka z 1916 roku składa się z płytek cementowych ułożonych jak dywany. Romańska dzwonnica z XII wieku, jedyny średniowieczny element, jest widoczna z Lungotevere della Farnesina.

Średniowieczne pochodzenie kościoła przypisuje się pontyfikatowi Leona IV w IX wieku, ale najstarsze dokumenty to bulle z 1198 i 1228, którymi Innocenty III ogłosił go filią bazyliki św. Piotra. W 1644 roku siostry pokutnice zleciły przebudowę Luigiemu Arrigucciemu: kościół utracił trójnawowy plan bazylikowy i stał się jednonawowy z sufitem kasetonowym. Klasztor wyburzono w 1887 roku pod budowę Lungotevere; kościół po piętnastu latach opuszczenia odnowiono, a w 1916 roku wyremontowano na koszt arcybiskupa Grasselliego.

Najbardziej znanym dziełem jest Memoria funebre di Ippolito Merenda Berniniego: płyta nagrobna wyrzeźbiona jako zmięte prześcieradło, trzymana przez skrzydlaty szkielet rękami i zębami. Ołtarz główny zdobi fresk apostoła Jakuba pędzla Giovanniego Francesca Romanellego. Posadzka, wykonana na nowo w 1916 roku, to kolorowe płytki cementowe ułożone jak zestaw dywanów.

Kościół znajduje się przy Via della Lungara 141/A w rione Trastevere, obok Porta Settimiana. Romańska dzwonnica z XII wieku najlepiej widoczna jest z przeciwnej strony ulicy, wzdłuż Lungotevere della Farnesina. Wnętrze zwraca uwagę kasetonowym stropem i posadzką z kolorowych płytek cementowych położoną podczas renowacji w 1916 roku.

Romańska wieża dzwonów z XII wieku, widoczna z Lungotevere della Farnesina, jest jedynym średniowiecznym elementem, który przetrwał rozbiórkę klasztoru w 1887 roku i późniejsze odbudowy. Reszta kościoła została w 1644 roku przebudowana przez Luigiego Arrigucciego na jedną nawę z kasetonowym stropem.