Oratorio della Santissima Trinità, Budynek kościoła w Momo, Włochy

Oratorio della Santissima Trinità to niewielka, prosta kaplica z jasną tynkowaną fasadą, stromym ciemnym dachem dwuspadowym z dachówek i szerokim łukowym otworem obramowanym wyblakłą czerwoną dekoracją malarską. W łuku stoi kamienny ołtarz z rzeźbionymi kolumnami bocznymi i malowanym panelem pośrodku, nad stołem ołtarzowym przykrytym białym obrusem; front zamyka czarna metalowa krata. Do kaplicy przylega XVII-wieczny dom pustelnika z cegły i rzecznych otoczaków.

Oratorium powstało prawdopodobnie w XI wieku, gdy ekspansja kluniacka w północnych Włoszech szerzyła kult Najświętszej Trójcy; służyło wtedy jako prosta kaplica dla podróżnych na dawnej via Francisca. Z tej fazy zachowały się romańska absyda i podstawa dzwonnicy. W ciągu następnych dwóch stuleci rozbudowano je i przebudowano na kościół, a w 1594 roku biskup Novary Carlo Bascapè nakazał odnowić dach i fasadę.

Ściany wewnętrzne pokryte są freskami z końca XV i początku XVI wieku, wykonanymi przez pracownię Cagnola z Novary. Te malowidła stanowią ważne przykłady lokalnej tradycji artystycznej z tamtego okresu.

Oratorium stoi około dwóch kilometrów na północ od Momo, na zachodnim brzegu drogi regionalnej 229 w kierunku Borgomanero, obok dawnego przebiegu Via Francisca. Leży poza zabudową, więc dociera się tu samochodem; portyk w fasadzie i czarna krata przy wejściu to jedyne osłonięte miejsce przy drzwiach.

Wykopaliska podczas restauracji w 1982 roku ujawniły znaleziska archeologiczne pokazujące, że to miejsce miało znaczenie święte w czasach celtyckich. Odkrycia sugerują, że teren miał znaczenie duchowe znacznie przed jego użytkowaniem chrześcijańskim.