San Martino Chapel, Średniowieczna kaplica w Bazylice Dolnej św. Franciszka, Asyż, Włochy

Kaplica San Martino, pierwsza kaplica po lewej stronie w Dolnej Bazylice San Francesco, to prostokątna przestrzeń ze sklepionym sufitem, podzielona pionową kamienną kolumną z rzeźbionym kapitelem. Ściany boczne pokrywa dziesięć fresków z życia świętego Marcina, czytanych od dołu do góry, począwszy od lewego dolnego, w stonowanych brązach, czerwieniach, błękitach i bladych tonach cielistych.

Kardynał Gentile Portino da Montefiore, tytularny proboszcz Santi Silvestro e Martino ai Monti w Rzymie, sfinansował kaplicę kwotą 600 złotych florenów, poświadczoną dokumentem z marca 1312 roku. Prawdopodobnie tej wiosny w Sienie uzgodnił z Simone Martinim malowanie, wioząc skarb papieski do Awinionu, a w październiku zmarł w Lukce. Martini malował freski w co najmniej trzech etapach między 1312 a 1318 rokiem, przerywanych pracami w Sienie i Neapolu.

Kaplica zawdzięcza wezwanie kardynałowi Gentile Portino da Montefiore, tytularnemu proboszczowi rzymskiej bazyliki Santi Silvestro e Martino ai Monti. Nad łukiem wejściowym ukazano go jako starego kardynała, który złożył galero na balustradzie, by uklęknąć przed świętym Marcinem. Trzy rzędy popiersi w glifach okiennych — święci rycerze, święci biskupi lub papieże, święci pustelnicy — odpowiadają drodze Marcina od żołnierza do biskupa Tours i założyciela klasztorów.

Kaplica jest pierwszą po lewej stronie w dolnej bazylice San Francesco, dostępną z nawy, i zwiedza się ją wraz z całym kościołem. W trzech oknach znajdują się witraże wykonane przez Giovanniego di Bonino w latach 1312–1317, prawdopodobnie według projektu Simone Martiniego.

Osiem pełnopostaciowych świętych pod łukiem wejściowym zostało częściowo przemalowanych po powrocie Martiniego z Neapolu w 1317 r.: Klara, Elżbieta Węgierska i Ludwik z Tuluzy zastąpili Urszulę, Mikołaja z Bari i Antoniego Padewskiego, hołd dla świętych dynastii andegaweńskiej.