Amantea Caslte, Średniowieczna forteca na nadmorskim wzgórzu w Amantea, Włochy

Zamek Amantea to ruina fortecy na wzgórzu górującym nad Amanteą, w prowincji Cosenza w Kalabrii, kontrolująca drogę nadmorską i trasę do Cosenzy wzdłuż doliny Catocastro. Dostęp do niej prowadzi stromymi ścieżkami z miasta; zachowały się narożne wieże i owalny stołp zwany San Nicola.

Bizantyjczycy ufortyfikowali to miejsce po 553 roku, a w 846 roku arabscy Sycylijczycy zdobyli je i przemianowali na Al-Mantiah, które przez czterdzieści lat było emiratem. Normanowie zajęli je w latach 1060-1061, a Fryderyk II wzmocnił zamek w XIII wieku. Został opuszczony po napoleońskim oblężeniu w latach 1806-1807.

Nazwa Amantea pochodzi od arabskiego Al-Mantiah, „twierdza”, nadanego po zdobyciu Nepetii w 846 roku; miasto pozostało arabskie przez czterdzieści lat jako siedziba emiratu, a znane jest imię tylko jednego emira, As-Sinsima, zlatynizowanego jako Cincimo, który w 868 roku próbował zdobyć Cosenzę. W latach 1630-1633 i ponownie w 1647 mieszkańcy zwrócili się do dworu w Madrycie, by nie dopuścić do oddania Amantei w lenno i obronić status miasta domeny królewskiej.

Ruiny leżą powyżej miasta i można do nich dotrzeć wyłącznie pieszo, wspinając się stromymi ścieżkami z centrum Amantea. Zalecane jest solidne obuwie, ponieważ teren może być nierówny, a niektóre fragmenty murów są kruche.

Nazwa Amantea pochodzi od arabskiego Al-Mantiah, „twierdza”, nadanego po zdobyciu Nepetii przez Arabów z Sycylii w 846 roku. Miasto pozostawało arabskie przez czterdzieści lat i było siedzibą emiratu; znane jest imię tylko jednego emira, As-Sinsima (zlatinizowanego jako Cincimo), który w 868 roku próbował zdobyć Cosenzę. W 885–886 Bizantyjczycy odbili miasto.