Castello di Moccò, Średniowieczny zamek w San Dorligo della Valle, Włochy.

Castello di Moccò stoi na wzgórzu pomiędzy plateą Karstu a górą San Michele, wznosząc się nad doliną Rosandra i osadą Bagnoli poniżej. Z tej podwyższonej pozycji twierdza mogła kontrolować dostęp do obu obszarów geograficznych i służyła jako kluczowy punkt obronny w tej strategicznej lokalizacji granicznej.

Zamek po raz pierwszy wymieniono w 1233 roku jako „castro de Muchou"; należał do biskupów Triestu, którzy zbudowali go dla kontroli szlaku handlowego do Lublany. Odbudowany w 1268 roku na koszt patriarchy Akwilei, przechodził między Triestem, Wenecją a książętami Austrii; Wenecjanie w XV wieku obniżyli jego wieże. W październiku 1511 roku wojska Triestu pod wodzą biskupa Petera Bonomo, ze dwustu czeskimi piechurami i dwustu chorwackimi jeźdźcami, obległy zamek, a wenecki garnizon poddał się po dwudziestu strzałach z moździerza.

Zamek odzwierciedla ewolucję umocnień granicznych, przy czym jego pierwotne wieże zostały później dostosowane do wysokości otaczających murów. Te zmiany pokazują, jak struktura dostosowywała się do różnych potrzeb obronnych na przestrzeni czasu.

Tylko północno-zachodnie zbocze wzgórza pozwala wejść na szczyt, gdzie znajdowało się wejście do zamku; pozostałe stoki są strome. Do ruin dochodzi się pieszo z rejonu Breg, przy cmentarzu w Sant'Antonio in Bosco, powyżej Bagnoli della Rosandra. Niewiele murów przetrwało: warto wypatrywać wyciętych w skale rowków fundamentowych i 9-metrowego odcinka muru z łukiem.

Segment muru o długości 9 metrów z otworem łukowym pozostaje widoczny i nosi ślady modyfikacji z Pierwszej Wojny Światowej. Otwarcie zostało zmienione w tamtym okresie, aby pomieścić stanowisko karabinu maszynowego w linii obronnej twierdzy.