Argimusco, Stanowisko archeologiczne w Montalbano Elicona, Włochy

Argimusco to stanowisko archeologiczne w pobliżu Montalbano Elicona, gdzie duże bloki piaskowca stoją na wysokości około 1200 metrów w Rezerwacie Przyrody Lasu Malabotta. Te formacje skalne tworzą geometryczne i organiczne kształty, które wyraźnie odznaczają się na tle sycylijskiego nieba.

Wokół kamieni nie znaleziono śladów prehistorycznego osadnictwa — ceramiki, narzędzi ani kości — dlatego archeolodzy przypisują ich kształty erozji wietrznej piaskowca kwarcytowego. Astrofizyk Andrea Orlando rozważał istnienie alignments astronomicznych i funkcji rytualnej lub kalendarzowej, natomiast Paul Devins, uznający część skał za obrobioną przez człowieka, datuje je na późne średniowiecze lub później. W czerwcu 2015 roku SB Research Group z Uniwersytetu w Trieście zbadała rezonanse akustyczne między skałami.

Miejscowa tradycja uznaje te głazy za dolmeny i menhiry wzniesione przez ludność prehistoryczną, a niektórym nadaje imiona: „Modląca się Dziewica”, „Mnich”, „Męska Twarz” i „Orzeł”. Od 2012 roku Festiwal di Archeoastronomia 'Pietre&Stelle' łączy płaskowyż z niebem; Franco Battiato był gościem honorowym w 2014 roku, a później wybrał to miejsce do teledysku swojej piosenki Torneremo ancora.

Płaskowyż leży powyżej 1000 m n.p.m., na północnym skraju Bosco di Malabotta, między Morzem Tyrreńskim a doliną Alcantary, podzielony między Montalbano Elicona, Tripi i Roccella Valdemone. Dwóch wysokich kamieni w Portella Cerasa i głaz z wyrytym słońcem w Portella Zilla to punkty orientacyjne. Na otwartych łąkach pogoda zmienia się szybko; zabierz osłonę od wiatru i deszczu.

Nazwy skał — „Modląca się dziewica”, „Mnich”, „Męska twarz” i „Orzeł” — pochodzą z tradycji ludowej, nie z archeologii. Wokół kamieni nie znaleziono ceramiki, narzędzi ani kości, dlatego archeolodzy przypisują ich kształty erozji wietrznej, a nie ludzkiej obróbce.