Basilica Shrine of the Sacred Heart of Jesus and St. Anthony, Bazylika mniejsza i sanktuarium w Messynie, Włochy.

Bazylika sanktuarium Świętego Serca Jezusa i Św. Antoniego to bazylika mniejsza przy via Santa Cecilia w Messynie, wzniesiona w stylu eklektycznym według projektu inżyniera Letterio Savoi. Zewnętrzne elewacje wykonano z kamienia z Melilli; w niszach obok wejścia stoją brązowe posągi świętych Łukasza i Mateusza dłuta Sindoniego, a tympanony zdobią płaskorzeźby, w tym Serce Jezusa autorstwa Giuseppe D'Arrigo. Wnętrze ma stropy naw malowane w ramowe kwatery przez Rosario Spagnolego, a na wysokiej emporze naprzeciw wejścia znajdują się organy piszczałkowe Ruffatti z 1962 roku, mające 20 registrów.

Budowa rozpoczęła się w 1921 roku pod kierownictwem architekta Letterio Savoji, tworząc nowe centrum religijne dla miasta. Projekt pojawił się podczas okresu odbudowy urbanistycznej, która nastąpiła po niszczycielskim trzęsieniu ziemi w 1908 roku.

Kościół jest pierwszym na świecie poświęconym modlitwie o powołania, stąd tytuł Tempio della Rogazione Evangelica. Kult św. Antoniego zapoczątkowano w 1887 r. „Pane di Sant'Antonio”, powstałym po ślubowaniu Susanny Consiglio, wdowy Miceli, która podczas epidemii cholery obiecała pieniądze na chleb dla sierot i została wraz z dziećmi ocalona.

Bazylika stoi przy via Santa Cecilia, w miejscu dawnej dzielnicy Avignone, gdzie Annibale Maria Di Francia rozpoczął swoją działalność w 1878 r. W krypcie spoczywa ciało założyciela, a sąsiednie muzeum, otwarte w 2000 r., pokazuje makietę dzielnicy Avignone w skali 1/2 i pokój świętego. Na wysokiej emporze naprzeciw wejścia znajdują się organy piszczałkowe Ruffatti z 1962 r., z 20 registrami na dwóch manuałach i pedale.

Kościół jest pierwszym na świecie poświęconym modlitwie o powołania, zgodnie z nakazem Jezusa, by modlić się o robotników na żniwo; jest też sanktuarium św. Antoniego, związanym z nabożeństwem „Pane di Sant'Antonio” zapoczątkowanym w 1887 r. W przyległym muzeum makieta w skali 1/2 odtwarza dzielnicę Avignone, z trzema zaułkami i pokojem, w którym po 1908 r. mieszkał św. Annibale.