San Pietro, Kościół romański w Camaiore, Włochy

San Pietro to romański kościół w Camaiore zbudowany z ciosanych kamieni, którego fasada wznosi się w trzech częściach odpowiadających trzem nawom wnętrza. Jedyny środkowy portal wieńczy marmurowy herb i luneta z freskiem Madonny z Dzieciątkiem między dwoma świętymi, osłonięta daszkiem. Przy absydzie stoi kwadratowa wieża dzwonna z gibelińskimi blankami, otwarta z każdej strony pojedynczymi, podwójnymi i potrójnymi oknami.

Opactwo jest po raz pierwszy wzmiankowane w dwóch dokumentach z 761 roku, za panowania Longobardów, gdy księstwo Lukki było stolicą Toskanii. Na początku XII wieku opat sprawował władzę biskupią i świecką pod opieką Stolicy Apostolskiej, a darowizna hrabiny Matyldy z Canossy sfinansowała przebudowę, która dodała dwie nawy boczne, fronton i absydę. W pierwszej połowie XIII wieku klasztor przeszedł do zakonu florensego założonego przez Joachima z Fiore. Został złupiony i spalony wraz z miasteczkiem Camaiore w 1315 roku przez Castruccia Antelminellego i ponownie w 1329 roku przez Marco Viscontiego.

Nazwa opactwa, San Pietro, odnosi się do świętego Piotra; kompleks jest poświadczony od 761 roku, gdy księstwo Lukki było longobardzką stolicą Toskanii. Wnętrze: pierwszy filar po lewej zdobi XIV-wieczny fresk świętej Marii Egipcjanki, drugi – Madonna della Pietà w bogatym barokowym ołtarzu marmurowym. Ambona jest z rzeźbionego drewna, a nad nowoczesnym ołtarzem głównym wisi malowany krucyfiks.

Budynek jest łatwy do osiągnięcia i znajduje się blisko centrum miasta Camaiore, z wystarczającą ilością miejsca wokół do eksploracji. Cmentarz i budynki dodatkowe są częścią terenu i mogą być badane podczas wizyty.

Łuk wejściowy to jedyna pozostałość XIII-wiecznych blankowanych murów otaczających opactwo i stanowił jego główne wejście. Kwadratowa dzwonnica ma blanki gibelińskie i trzy rzędy otworów z każdej strony: pojedyncze, podwójne i potrójne okna. Jej cztery dzwony, nastrojone w g-moll, odlał lukkański ludwisarz Lorenzo Lera.