Santa Maria presso San Satiro, Renesansowy kościół parafialny w Mediolanie, Włochy.
Santa Maria presso San Satiro to kościół parafialny w Mediolanie z nawą główną, transeptem pod półkolistą kopułą i klasycznymi kolumnami wzdłuż ścian. Architektura łączy kilka okresów, przy czym wnętrze pochodzi głównie z renesansu, a mała kaplica z IX wieku jest dobudowana z boku.
Arcybiskup Anspertus założył mały sanktuarium w 879 roku ku czci świętego Satyra z Mediolanu, brata świętego Ambrożego. Wieki później Donato Bramante otrzymał zlecenie przekształcenia konstrukcji w większy kościół w latach 1478–1483.
Nazwa nawiązuje do starszego sanktuarium św. Satyra, brata św. Ambrożego, które kościół renesansowy objął i nadal zawiera. W zakrystii znajdują się terakotowe popiersia Agostina de Fondulisa, autora także terakotowego Chrystusa zmarłego dla sacellum. Ołtarz główny zdobi obraz Giuseppe Peroniego z 1764 roku, Ekstaza św. Filipa Nereusza.
Kościół wychodzi na wąską, nieregularnie wieloboczną przestrzeń, będącą wynikiem XIX-wiecznego projektu Giuseppe Vandoniego kwadratowego dziedzińca z portykami, zredukowanego z powodu braku porozumienia z właścicielami okolicznych budynków. Wejście otwiera się na ten niewielki wolny plac, nie bezpośrednio na ulicę. Dzwonnica jest romańska, pochodzi z czasów przed przebudową w latach 80. XV wieku.
Donato Bramante stworzył w chórze iluzję optyczną wykorzystując techniki trompe-l'oeil, aby pokonać ograniczenia przestrzenne narzucone przez istniejącą ulicę. Projekt perspektywiczny tworzy iluzję głębokiej absydy, choć w rzeczywistości istnieje tylko kilka centymetrów głębokości.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 735 współtwórców z całego świata.