Santa Maria Gloriosa dei Frari, Bazylika mniejsza w San Polo, Wenecja, Włochy.

Santa Maria Gloriosa dei Frari to franciszkański kościół parafialny i bazylika mniejsza w weneckiej dzielnicy San Polo, zbudowany z czerwonej cegły i kamienia z Istrii w stylu gotyku weneckiego. Wnętrze na planie krzyża łacińskiego ma 102 metry długości i 28 metrów wysokości, z trzema nawami na dwunastu filarach i łukami ostrymi. Ukończona w 1440 roku fasada dźwiga trzy posągi Lorenza Bregna (1516); kwadratowa ceglana dzwonnica, ukończona w 1396 roku, jest drugą najwyższą w mieście.

Budowa rozpoczęła się w 1250 roku z inicjatywy franciszkanów i trwała przez wiek, aż do ukończenia dzwonnicy w 1396 roku. Ten długi okres budowy pozwolił strukturze stać się charakterystycznym przykładem weneckiego projektu gotyckiego.

Nazwa „Frari” to wenecki odpowiednik „frati”, franciszkanów osiadłych tu w 1231 r. W 1478 r. rodzina Pesaro otrzymała zakrystię jako prywatną kaplicę i miejsce pochówku, a Wniebowzięcie Tycjana powstało dla ołtarza głównego. Kościół zachowuje średniowieczny, obmurowany chór przed ołtarzem; spoczywają tu Tycjan, Monteverdi i Canova.

Wejście znajduje się przy Campo dei Frari, a fasada zwrócona jest ku placowi i wąskiemu kanałowi rio dei Frari. Dzwonnica stoi po lewej stronie fasady; w latach 1904–2003 przeszła interwencję konstrukcyjną z powodu pęknięć. Wnętrze ma trzy nawy z dwunastoma filarami, więc zwiedzanie licznych kaplic i pomników wymaga czasu.

Wysoki mur zamykający nawę główną przed ołtarzem głównym to jedyne zachowane duże ogrodzenie chóru w kościele włoskim, ślad średniowiecznego układu. Wewnątrz nad ołtarzem głównym wisi Wniebowzięcie Marii Tycjana, a sam malarz jest pochowany w kościele.