Vulcano, Wyspa wulkaniczna na Morzu Tyrreńskim, Włochy

Vulcano to wyspa wulkaniczna na Morzu Tyrreńskim na północ od Sycylii, część archipelagu Liparyjskiego z aktywnym systemem fumarol. Główny krater Gran Cratere znajduje się na szczycie z unoszącym się gazem siarkowym i chmurami pary nad jałowymi zboczami z pumeksu i lawy.

Ostatnia erupcja stożka Fossa trwała od 2 sierpnia 1888 do 22 marca 1890 i została opisana przez Giuseppe Mercallego, którego relacje o wybuchach brzmiących jak strzały armatnie dały nazwę erupcjom wulkaniańskim. Wyrzucone bloki spadały do morza między Vulcano i Lipari. Rzymianie wydobywali tu ałun i siarkę, co trwało do końca XIX wieku.

Nazwa wyspy pochodzi od Wulkana, rzymskiego boga ognia, którego kuźnię Rzymianie umieszczali właśnie tutaj; stąd wywodzi się słowo „wulkan”. Mieszkańcy nazywani są vulcanari. Grecy, którzy zwali ją Hiera, sądzili, że pod wyspą znajdują się kuźnie Hefajstosa, a niektórzy badacze wiążą wykute w skale groty w Piano z obrzędami pogrzebowymi zmarłych przywożonych z innych Wysp Liparyjskich.

Szlaki piesze do krateru rozpoczynają się w pobliżu obszaru portowego i trwają około 45 minut w górę po luźnych skałach, wymagając mocnego obuwia. Wczesny ranek lub późne popołudnie oferuje wygodniejsze temperatury, ponieważ czarny grunt zatrzymuje ciepło, a cień jest rzadki.

Aktywność termalna pod płytkim dnem morskim ogrzewa wody przybrzeżne i tworzy widoczne bąbelki gazu unoszące się przez turkusową wodę. Małe plaże z czarnym piaskiem powstają z erodowanego popiołu wulkanicznego i przyciągają odwiedzających doświadczających ciepłych, wzbogaconych minerałami stref przybrzeżnych.