Eyjafjallajökull

Eyjafjallajökull to czapa lodowa w regionie południowym Islandii, która ukrywa wulkan pod swoją powierzchnią. Lód tworzy masę o powierzchni około 100 kilometrów kwadratowych, która rozciąga się nad szczytem i kończy się językami lodowców wylotowych w kilku miejscach.

Pierwsza udokumentowana erupcja miała miejsce krótko po osiedleniu się Islandii w IX wieku, po której nastąpiły dalsze wybuchy na początku XVII wieku oraz dłuższa faza między 1821 a 1823 rokiem. Najnowsza erupcja rozpoczęła się w marcu 2010 roku i trwała do maja.

Nazwa tłumaczy się dosłownie jako lodowiec góry wyspy i odnosi się do grzbietu na południe od lodu widocznego z Wysp Westmańskich. Gospodarstwa wzdłuż stoków wciąż noszą ślady najnowszej erupcji, choć życie dawno powróciło do normalnych rytmów.

Wycieczki z przewodnikiem zazwyczaj odbywają się z Hvolsvöllur i trwają od czterech do ośmiu godzin w zależności od sezonu. Wędrowcy zimowi potrzebują dodatkowego sprzętu na warunki śnieżne i lodowe, podczas gdy wizyty letnie wymagają lżejszego ubrania turystycznego.

Podczas erupcji w 2010 roku błyskawice wewnątrz chmury popiołu stworzyły rzadkie zjawisko meteorologiczne znane jako burza wulkaniczna. Wyrzucony popiół był tak drobny, że zagroził setkom silników samolotowych i doprowadził do największego zamknięcia przestrzeni powietrznej od czasów drugiej wojny światowej.