Cypress of Abarkuh, Stary cyprys w Abarkuh, prowincja Yazd, Iran

Cyprys z Abarkuh to cyprys perski (Cupressus sempervirens) w Abarkuh w prowincji Yazd. Jego pień ma 11,5 metra obwodu przy ziemi i 18 metrów wyżej wśród gałęzi, a drzewo osiąga około 25 metrów wysokości. Na fotografii wygląda jak gęsta, stożkowata masa ciemnozielonego ulistnienia, najszersza u podstawy i zwężająca się ku zaokrąglonemu wierzchołkowi, z krótkim, grubym pniem rozdzielającym się tuż nad nagą, jasną ziemią w obrębie niskiego strzyżonego żywopłotu na kilka ciężkich, rudobrązowych konarów.

Hamdallah Mustawfi opisał drzewo w swoim Nozhat al-Qolub, spisanym w 740 roku hidżry (1339–1340), jako słynniejsze niż cyprysy Kaszmiru i Balkhu. Szacunki wieku są rozbieżne: rosyjski uczony Aleksandrow podawał ponad 6000 lat, japońscy badacze ponad 8000, a Alexander Ruf 4000–4500. 27 grudnia 2003 r. Najwyższa Rada Ochrony Środowiska Iranu uznała drzewo za narodowy pomnik przyrody i przeniosła zarząd nad nim z gminy Abarkuh do Departamentu Środowiska.

Drzewo nazywa się sarw zaratusztriański; według legendy zasadził je Zaratusztra w drodze do Balchu na spotkanie z szachem Wisztaspą. W tradycji irańskiej wiecznie zielony cyprys oznacza trwałe życie; motyw wygiętego cyprysu, później zwany boteh-jeghe, pojawia się w irańskim tkactwie, a drzewo przedstawiano w perskich miniaturach.

Miejsce przyjmuje odwiedzających przez cały rok, dostęp dostępny jest w każdej porze roku. Podróżnicy zwykle przyjeżdżają z pobliskich miast takich jak Yazd, Isfahan lub Shiraz i powinni być przygotowani na gorące, suche klimat regionu.

Miejscowa tradycja uznaje drzewo za jedno z dwunastu czczonych przez lud al-Rass, czcicieli drzew wspomnianych w Koranie; inne przekazy przypisują jego zasadzenie Jafetowi, synowi Noego, po potopie. Mówi się, że Marco Polo opisał je we wspomnieniach z podróży jako zielony wodospad nad pustynią.