Chhota Imambara, Szyicka sala zgromadzeń i mauzoleum w Lucknow, Indie

Chhota Imambara, znana też jako Imambara Hussainabad Mubarak, to sala zgromadzeń i mauzoleum zbudowane w 1838 roku przez Nawaba Muhammada Ali Shaha. Biała fasada ma trzy sekcje ostrych łuków obramowanych ażurową kratą, żebrowaną brązową kopułę ze stopniowanym zwieńczeniem oraz małe wieżyczki przypominające minarety z kopułkami wzdłuż dachu. Wnętrze obejmuje dwie sale, platformę Shehnasheen dla repliki zarih oraz ściany zdobione arabską kaligrafią.

Trzeci Nawab Awadhu zbudował tę strukturę w 1838 roku jako salę modlitwy i przyszłe mausoleum. Projekt odzwierciedlał władzę i religijne oddanie władcy z tamtego okresu.

Pięć głównych portali budynku czci Pandżtan, pięć świętych postaci szyizmu. Wewnątrz sala Azakhana mieści platformę Shehnasheen z zarih, repliką kraty chroniącej grób imama Husajna w Karbali. Podczas Muharramu zapalane są tam kryształowe lampy i żyrandole, dzięki czemu budynek nazwano Pałacem Świateł.

Miejsce ma osobne obszary modlitwy dla mężczyzn i kobiet, z pewnymi sekcjami religijnymi zakazanymi dla odwiedzających spoza islamu. Warto wcześniej sprawdzić zasady dostępu i nosić odpowiednią odzież.

Wieża strażnicza Satkhanda miała mieć siedem kondygnacji, ale budowę przerwano na czwartej, gdy w 1842 roku zmarł Nawab Muhammad Ali Shah; źródła francuskie podają, że chciał ją wzorować na Kutb Minar i Krzywej Wieży w Pizie. Obok stoją dwie pomniejszone kopie Tadż Mahalu, grobowce jego córki Asiyi Begum i jej męża.