Radha Ramana, Świątynia hinduistyczna w Vrindavan, Indie.

Radha Ramana to świątynia w Vrindavanie, której fasada z jasnobrązowego piaskowca ma łukowatą linię dachu z pięcioma wielołukowymi otworami nad balustradowym balkonem. Poniżej łuk wejściowy otaczają bogate płaskorzeźby i podtrzymują wsporniki. Tablice nad łukiem głoszą „श्री राधा रमण मंदिर” i „राधा रमण मन्दिर”; czerwony transparent po lewej zawiera „श्री राधारमण देव” i „प्राकट्योत्सव”.

Gopala Bhatta Goswami, syn kapłana z Srirangam Venkaty Bhatty, przybył do Vrindavan w wieku trzydziestu lat po inicjacji przez Chaitanyę Mahaprabhu. W Nepalu zebrał dwanaście shaligramów z rzeki Kali-Gandaki; jeden z nich, Damodara shila, miał przybrać postać Kryszny grającego na flecie. Świątynia, która niedawno obchodziła 500-lecie, przechowała swój wizerunek w Vrindavan podczas najazdów Aurangzeba w XVII wieku, gdy inne wizerunki ukrywano poza miastem.

Imię Radha Ramana oznacza „kochanek (ramana) Radhy”. Wyznawcy uważają bóstwo za żywe: każdego dnia wybrana rodzina ma za zadanie je budzić, ubierać i karmić. Posąg zdobią pawie pióra, korona, żółta tkanina i lśniący wieniec vaijayanti, a także ozdoby w uszach i tilaka na czole. Co wieczór w świątyni wykonywana jest klasyczna indyjska muzyka dewocyjna.

Świątynia stoi w Vrindavanie, w dystrykcie Mathura w Uttar Pradesh; jej piaskowcowa fasada ma pięć łukowych otworów i balkon z balustradą. Wieczorami grywana jest klasyczna muzyka dewocyjna, więc wizyta wieczorem daje więcej niż dzienny darszan. Odwiedzający powinni ubrać się skromnie i zdjąć obuwie przed wejściem do sanktuarium.

Gopala Bhatta otrzymał dwanaście shaligramów z rzeki Kali-Gandaki; jedenaście pozostało okrągłymi kamieniami, a dwunasty, Damodara shila, miał przybrać trzykrotnie wygiętą postać Kriszny. Wyznawcy mówią, że bóstwo jest żywe i że jedna rodzina otrzymuje codzienny obowiązek służenia mu.