Avudaiyarkoil, Świątynia hinduistyczna w dystrykcie Pudukkottai, Indie

Avudaiyarkoil, zwany też Tirupperunturai, wznosi się na południowym brzegu rzeki Vellar, około 14 km na południowy wschód od Aranthangi. Jego stopniowana wieża pokryta jest drobnymi rzeźbionymi postaciami i motywami malowanymi na jasnoniebiesko, zielono, różowo, czerwono i żółto, z białym i kremowym kamieniem widocznym pomiędzy nimi. Poziome pasy rzeźbionych postaci biegną wzdłuż podstawy, a zaokrąglone, garnkowe zwieńczenia stoją wzdłuż krawędzi dachu nad rzeźbioną kamienną balustradą z dwiema białymi figurami bydła.

Świątynia została zbudowana w XI wieku podczas panowania dynastii Chola, która ukształtowała Tamil Nadu budowlami religijnymi. Późniejsi władcy dodali więcej sanktuariów i wież wejściowych bez zmiany oryginalnego stylu budowlanego.

Wioska nosi imię bogini Avudaiyar, małżonki Atmanathy, czczonej tu postaci Śiwy. Święty Manikkavacakar napisał w tej świątyni Tiruvacakam. Ofiary różnią się od innych świątyń śiwaickich: podczas sześciu codziennych pudź używa się wstępnie ugotowanego ryżu z curry z gorzkiego melona i zieleniną, a wiernym nie podaje się płomienia lampy do dotknięcia, ponieważ według tradycji Manikkavacakar stopił się ze światłem.

Odwiedzający powinni nosić skromne ubrania zakrywające ramiona i kolana, ponieważ jest to oczekiwane w miejscach religijnych w Tamil Nadu. Buty są zdejmowane przy wejściu, więc przydatne jest przyniesienie obuwia, które łatwo się zdejmuje, oraz torby do przechowywania.

Sanktuarium nie kryje żadnego posągu: Athmanadha Swamy czczony jest tu bezpostaciowo, bez masztu flagowego, ołtarza ofiarnego i byka Nandi. Sześć razy dziennie składa się w ofierze gotowany ryż, curry z gorzkiego melona i zieleninę, a wiernym nie podaje się lampy do dotknięcia, gdyż uważa się, że Manikkavacakar stopił się tu ze światłem.