Pavurallakonda, Kompleks klasztorny buddyjski w Visakhapatnam, Indie.

Pavurallakonda to zrujnowany buddyjski kompleks klasztorny na szczycie 150-metrowego wzgórza w pobliżu Bheemunipatnam, około 25 km na północ od Visakhapatnam. Wśród pozostałości są fundamenty vihar, okrągłe czajtje, stupy wotywne i sale oraz dwie inskrypcje brahmi. Na wzgórzu wykuto około szesnastu cystern skalnych do gromadzenia wody deszczowej.

Pavurallakonda było zamieszkane od III wieku p.n.e. do II wieku n.e. i należało do największych klasztorów buddyjskich na północnym wybrzeżu Andhry. Wykopaliska z lat 1990–91 odsłoniły dwie inskrypcje brahmi, fundamenty vihar, okrągłe czajtje, stupy wotywne i sale. Znaleziono cztery inskrypcje: jedną z III wieku p.n.e. i trzy z I–II wieku n.e., w tym jedną dokumentującą darowiznę mieszkańców wsi Pala. Zbudowany później na terenie holenderski dom gościnny częściowo go naruszył i wykorzystał cegły klasztoru.

Nazwa Pavurallakonda znaczy w telugu „wzgórze gołębi”, lecz lokalne badania wiążą ją z białymi kamieniami (pavurallu) na wzniesieniu. Znaleziono tu cztery inskrypcje: jedną z III w. p.n.e., trzy z I–II w. n.e. Jedna wspomina mieszkańca wsi o imieniu Pala, który ofiarował klasztorowi chatrę, koryto i mandapę; pozostałe wymieniają imiona mnichów.

Wzgórze wznosi się około 150 m n.p.m. w pobliżu Bheemunipatnam, jakieś 25 km na północ od Visakhapatnam; ze szczytu widać rzekę Gosthani i wybrzeże. Na stanowisku trwają wykopaliska i prace konserwatorskie, więc niektóre partie mogą być ogrodzone lub zamknięte.

Wzgórze nazywa się też Narasimhaswamy Konda, a pochodzenie nazwy jest sporne: pavuralu znaczy w telugu gołębie, lecz miejscowo pavurallu oznacza białe kamienie na wzgórzu. Na terenie jest około szesnastu wykutych w skale cystern na deszczówkę, więcej niż w sąsiednich Bavikonda i Thotlakonda.