Palestine Final Fortress, Brytyjski obiekt obronny na Górze Karmel, Izrael

Palestine Final Fortress był brytyjskim planem obronnym z 1942 r., a nie pojedynczym obiektem: ufortyfikowaną linią stanowisk, rowów łącznikowych, bunkrów, stanowisk ciężkiej broni i jam artyleryjskich od Góry Karmel przez Gilboa i dolinę Jordanu po klify Morza Martwego. Miała ją utrzymywać dywizja szkieletowa z dowództwem w Tulkarm, wspierana przez większy korpus. Na Karmelu zachowały się bunkry.

Siły brytyjskie opracowały ten plan obronny w 1942 roku podczas II wojny światowej, aby przeciwdziałać potencjalnym niemieckim inwazjom przechodzącym przez Syrię i Liban do Palestyny pod mandatem. Stanowisko zostało zaprojektowane jako reakcja na zagrożenie ze strony wrogich sił posuwających się z północy.

Plany Jiszuwu dotyczące opuszczonych brytyjskich umocnień nazwano „Masada na Karmelu” i „Hajfa-Masada-Musa Dagh”, od pustynnej twierdzy Masada. Nazwa była hasłem przywódców żydowskich podczas „200 dni strachu” w 1942 r., a nie brytyjskim określeniem.

Rejon góry Karmel ogłoszono zamkniętym obszarem wojskowym na początku 1942 r.; jednostki saperów i firmy budowlane, takie jak Solel Boneh, wykopały stanowiska, wytyczyły drogi dojazdowe i wzmocniły bunkry. Umocnienia porzucono w latach 1942–1943, gdy front przeniósł się do Afryki Północnej; do walk nie doszło. Zachowane bunkry i okopy znajdują się w lasach Karmelu; teren jest stromy i zalesiony, więc trzymaj się znakowanych ścieżek i zabierz wodę.

Plan fortecy wykorzystywał naturalne cechy geograficzne, które mogłyby utrudnić ruchy wrogich dywizji pancernych posuwających się z północy. Ta strategia pokazuje, jak planiści używali samego krajobrazu jako broni przeciwko nowoczesnej technologii wojskowej.