Tal Saki, Góra wulkaniczna na Wzgórzach Golan, Izrael

Tal Saki to niewielkie uśpione wzgórze wulkaniczne w południowo-wschodniej części Wzgórz Golan, około 490 m n.p.m. i około 30 m ponad otoczeniem. Jego strome zbocza pokrywają bloki bazaltu i cierniste zarośla, a zbocze przecina asfaltowa droga. Na szczycie stoją niskie prostokątne budowle i cienkie anteny, a niżej na zboczu biegnie druciane ogrodzenie i biała tablica z hebrajskim napisem.

Na szczycie znajdowała się ruina, a u podnóża dolmeny i mury z kamieni bazaltowych. W 1973 roku, na początku wojny Jom Kippur, stoczono na wzgórzu bitwę: pięciu spadochroniarzy pod dowództwem porucznika Menachema Ansbachera, wzmocnionych sześcioma czołgami, zostało otoczonych przez wojska syryjskie i wytrwało do 8 października. Po wojnie zniszczono pierwotny bunkier i urządzono na szczycie miejsce pamięci.

Nazwa Tel Saki oznacza po arabsku „podlewane wzgórze”, albo od wód gruntowych utrzymujących roślinność zieloną przez większość roku, albo od kanałów nawadniających, które niegdyś biegły wokół wzgórza. U podnóża znajdują się dolmeny i mury z kamieni bazaltowych, a na szczycie stała niegdyś ruina.

Na szczyt prowadzi asfaltowa droga przecinająca zbocze wzgórza; na niższym zboczu stoją ogrodzenie z siatki i biała tablica z hebrajskim napisem. Miejsce leży około 400 metrów na wschód od głównej drogi południkowej Golan, między Hamat Gader a skrzyżowaniem Refid, około 3 km na północ od moszawu Ramat Magshimim. Sala pamięci i bunkier znajdują się na szczycie.

Hebrajska nazwa Tel Saki oznacza „podlewane wzgórze” — tłumaczy się ją wodami gruntowymi, dzięki którym roślinność pozostaje zielona przez większość roku, albo dawnymi kanałami nawadniającymi wokół wzgórza. Na szczycie stoi pomnik 32 żołnierzy poległych w bitwie w październiku 1973 roku, z ich zdjęciami pod napisem „Moi przyjaciele, którzy nie wrócili ze wzgórza”.