Tabor, Święty szczyt w Dystrykcie Północnym, Izrael.

Góra Tabor to monadnok, samotne wzniesienie gwałtownie wyrastające z równiny Jizreel do 575 m n.p.m., około 450 m ponad leżącym poniżej Kfar Tabor. Szczyt jest szeroki i zaokrąglony, niemal półkula, a katolicki klasztor po południowo-wschodniej stronie widać z daleka.

Góra Tabor pojawia się w Jozuego 19,22 jako punkt graniczny Zabulona, Issachara i Neftalego, a Sędziów 4 umieszcza tam zwycięstwo Baraka nad Siserą. W 55 r. p.n.e. 30 000 ludzi Aleksandra z Judei zostało pokonanych u stóp góry przez Gabiniusza. W 66 r. n.e. Józef Flawiusz ufortyfikował szczyt, zwany Itabyrion, jedno z 19 miejsc rebeliantów w Galilei; oddział Placidusa zdobył go, gdy obrońcom skończyła się woda.

Hebrajska nazwa Tabor była długo łączona ze słowem „pępek”, prawdopodobnie w wyniku etymologii ludowej; źródła greckie nazywały górę Itabyrium. Na szczycie stoją dwa klasztory, katolicki po stronie południowo-wschodniej i grecki prawosławny po północno-wschodniej. Kościół katolicki widać z daleka.

Dwie asfaltowe drogi prowadzą na szczyt z różnych stron, przy czym wschodnia trasa jest mniej stroma i odpowiednia dla wszystkich typów pojazdów. Ścieżki piesze przez zalesiony rezerwat przyrody stanowią alternatywę i zajmują około półtorej godziny od podstawy do wierzchołka.

Szczyt oferuje w pogodne dni widoki od Doliny Jordanu po wybrzeże Morza Śródziemnego, a okrągły kształt wzniesienia jest widoczny z prawie wszystkich kierunków w regionie. Dzikie kwiaty pokrywają zbocza wiosną i przekształcają krajobraz w kolorowe naturalne widowisko.