Inishvickillane, Wyspa atlantycka w hrabstwie Kerry, Irlandia

Inishvickillane to skalista wyspa i szczyt górski w hrabstwie Kerry, należąca do grupy wysp Blasket u zachodnich wybrzeży Irlandii, wznosząca się na około 135 metrów. Na terenie wyspy znajdują się pozostałości wczesnego kamiennego oratorium, stary cmentarz oraz ślady dawnych kamiennych schronisk.

Inishvickillane była zamieszkana z przerwami w XIX i na początku XX wieku przez jedną lub kilka rodzin; rodzina Ó Dalaigh z Dún Chaoin pozostawiła kamienną chatę z kratowymi oknami. W 1974 roku wyspę kupił Charles J. Haughey, a w 1980 roku sprowadził na nią stado jeleni szlachetnych. W 1989 roku jako Taoiseach zaproponował utworzenie parku narodowego na Blasketach; plan uznano za niekonstytucyjny w 1998 roku.

Mieszkańcy Blasket nazywali ją „The Inis”, a nazwa Inis Mhic Aoibhleáin znaczy „wyspa Mac Killane’a”. Należała do rodziny Ó Dalaigh z Dún Chaoin, której członkowie nadal latem przeprawiają się tam, by wypasać owce. Robin Flower zapisał twierdzenie wyspiarzy, że gleba jest zbyt żyzna dla ziemniaków, ale dobra dla kapusty i cebuli, oraz że uprawiano tam kiedyś tytoń.

Inishvickillane jest prywatna i niezamieszkana, bez połączenia promowego, przystani i zaplecza dla odwiedzających; wycieczki z Dingle lub Ventry nie dotyczą tej wyspy. Rodzina Ó Dalaigh z Dún Chaoin nadal przeprawia się latem, by wypasać owce, a Haughey sprowadził tu w 1980 roku jelenie szlachetne, więc zejście na ląd wymaga zgody właściciela. Ruiny oratorium, cmentarz, leacht i święta studnia znajdują się na południowo-wschodnim krańcu.

Kamień ogamiczny znaleziony przy oratorium w 1902 roku jest jednym z najstarszych przykładów irlandzkiego pisma i znajduje się obecnie w Trinity College Dublin. Jego odkrycie na tak odległej wyspie sugeruje, że miejsce to miało niegdyś znaczenie wykraczające daleko poza swoje odosobnione położenie.