Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kaposvárze, Katedra w Kaposvárze, Węgry.

Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny to neoromańska budowla o długości 45,5 m i szerokości 22 m, której środkowa wieża główna ma 63 m i jest najwyższa w południowo-zachodnich Węgrzech. Narożniki zdobią cztery smukłe piramidy, a wieżyczki przy elewacji frontowej kryją schody chórowe. Wnętrze, trójnawowe, dzielą kolumnady o renesansowych bazach.

Obecna katedra jest trzecim kościołem na głównym placu Kaposváru. Drewniany kościół z 1702 r. zastąpiono w 1748 r. barokową świątynią murowaną, poświęconą Najświętszej Trójcy, a od 1790 r. Najświętszej Maryi Pannie. Uznana za zbyt ciasną już podczas wizytacji w 1778 r., została rozebrana; neoromańska katedra według projektu Otto Tandora z Budapesztu powstała w latach 1885–1886 i została poświęcona przez biskupa Zsigmonda Kovácsa z Veszprém.

Obecne wezwanie pochodzi z 1790 r., gdy przebudowany kościół barokowy, pierwotnie poświęcony Trójcy Świętej, otrzymał wezwanie Wniebowzięcia. Na południowej ścianie w 1938 r., w roku św. Stefana, umieszczono studnię św. Stefana autorstwa Bory Jenő i Lamping Józsefa.

Katedra stoi na placu Kossutha w centrum Kaposváru, obok plebanii, katolickiego gimnazjum i pałacu biskupiego, naprzeciw ratusza. Przed budynkiem znajdują się dwie zabytkowe rzeźby: rokokowa Madonna z XVIII w., przeniesiona w latach 70. XX w. z zamku Festetics w Toponárze, oraz figura św. Jana Nepomucena.

Wieża główna mieściła pierwotnie cztery dzwony; dwa zarekwirowano podczas II wojny światowej. Zachowany duży dzwon waży 1434 kg i jest drugim w mieście oraz trzecim w komitacie Somogy, a dzwon żałobny waży 253,3 kg.