Óbuda royal Castle, Średniowieczny zamek w Budapeszcie, Węgry

Zamek królewski w Óbudzie był płaską fortecą o regularnym planie, zbudowaną na początku XIII wieku w południowo-zachodniej części średniowiecznej Óbudy. Otoczony murem obszar tworzył kwadrat o boku około 60 metrów, otoczony fosą szerokości 14–16 metrów i zewnętrznym murem długości około 100 metrów. Północne wejście miało most i bramę; wewnątrz zachowały się dolna część bramy z czerwonego i białego marmuru oraz kaplica z wieloboczną absydą, a pozostałości leżą pod kościołem reformowanym przy Kálvin utca.

Zamek wzniesiono na początku XIII wieku według jednolitego planu na południowo-zachodnim skraju średniowiecznej Budy, jak wówczas nazywano dzisiejszą Óbudę. W 1343 roku Ludwik Wielki podarował go matce, Elżbiecie Polskiej, i pozostał rezydencją królowych; to ona przeprowadziła najważniejsze przebudowy, dodając krużganek filarowy przy skrzydle wschodnim. W czasach tureckich popadł w ruinę i zniknął niemal bez śladu.

Od końca XIV wieku zachowane pieczęcie miasta Óbuda prawdopodobnie przedstawiały ten zamek, tak że twierdza symbolizowała samo miasto. Dokumenty niemieckojęzyczne nazywają go Etzilburg. Królowa Elżbieta Polska, która otrzymała go w 1343 roku, mieszkała tu do śmierci i kazała przebudować absydę kaplicy oraz dodać krużganek filarowy wzdłuż skrzydła wschodniego.

Pozostałości zamku znajdują się pod kościołem reformowanym przy ulicy Kálvin w Óbudzie, a nie na Wzgórzu Zamkowym w Budzie. Odkryto i można oglądać fragmenty murów oraz czerwono-biały marmurowy portal; miejsce jest kilka kroków od placu Fő tér w Óbudzie.

Pozostałości zamku leżą pod kościołem reformowanym przy Kálvin utca, gdzie wykopaliska odsłoniły dolną część bramy z czerwonego i białego marmuru oraz ślady rzymskiego ogrzewania podłogowego. Pieczęcie średniowiecznego miasta, od końca XIV wieku, prawdopodobnie przedstawiają ten zamek.