Tápió–Hajta Vidéke Tájvédelmi Körzet, Obszar chronionego krajobrazu we wschodnim komitacie Pest, Węgry

Tápió-Hajta to chroniony obszar krajobrazowy z stromymi wzniesieniami lessowymi, wydmami piaskowymi i mokradłami, położony w miejscu, gdzie spotykają się trzy główne regiony geograficzne Węgier. Teren zawiera wiele odrębnych siedlisk naturalnych, które tworzą zróżnicowany i skomplikowany krajobraz.

Obszar chroniony otrzymał oficjalne uznanie w 1998 roku, przy czym część została poddana rygorystycznej ochronie wymagającej specjalnych pozwoleń na wstęp. To rozpoznanie stanowiło punkt zwrotny w ochronie charakterystycznych siedlisk naturalnych regionu.

Nazwa okolicy pochodzi od cieków Tápió i Hajta zasilających jej mokradła. Lasy i łąki rezerwatu kryją pozostałości dawnych umocnień, wałów, klasztorów i kościołów, takie jak ślady Csörsz árka, Vár-hegy pod Pécel i Szent Pál-hegy pod Valkó. Miejsce pielgrzymkowe Máriabesnyő powstało wokół rzeźbionej w kości figurki Marii, znalezionej w 1759 roku podczas budowy kościoła.

Rezerwat składa się z 21 odrębnych jednostek rozrzuconych w dolinie Tápió, na obrzeżach Farmos, Gomba, Nagykáta, Szentmártonkáta, Tápióbicske, Tápiógyörgye, Tápióság, Tápiószecső i Újszász, 40–70 km na wschód-południowy wschód od Budapesztu. Największa zwarta część leży między Farmos a Nagykáta, gdzie bagna zasilane potokiem Hajta przyciągają ptaki lęgowe i żerujące. Odcinek w dolinie Felső-Tápió biegnie od Tápiószecső do Tápiószentmárton i obejmuje jedyny większy otwarty zbiornik wodny rezerwatu, staw rybny w Tápiószecső.

Nyík-rét, największa zwarta jednostka rezerwatu między Farmos a Nagykátą, jest zasilany przez potok Hajta i mieści największe w kraju stanowisko irysa węgierskiego. W jego bagnach gnieżdżą się objęta ścisłą ochroną czapla biała i gęś gęgawa, a bociana czarnego można tam obserwować przez cały rok.