Zone de protection paysagère du Sárrét, Park krajobrazowy w komitacie Fejér, Węgry.

Park krajobrazowy Sárrét zajmuje 2211 hektarów między Várpalota a Székesfehérvár, na terenach gmin Csór, Sárkeszi i Sárszentmihály. Leży w plejstoceńskim basenie, którego ponad dziesięciometrowa warstwa torfu, powstała na wapiennym mule, przypomina dawny obszar bagienny. Dziś większość obszaru jest sucha, z niewielkimi płatami chronionych łąk bagiennych i stepów piaszczystych wśród pól uprawnych.

Kotlina powstała w plejstocenie jako północna granica obszaru bagiennego sięgającego po wzgórza Tolna; jej ponad dziesięciometrowa warstwa wapiennego mułu to najważniejsze stanowisko tego osadu na Węgrzech. XIX-wieczne prace wodne osuszyły większość mokradeł, pozostawiając suche łąki, słone pastwiska i grunty rolne. Obszar liczący 2 211 hektarów, z czego 422 objęte ochroną ścisłą, zarządzany jest przez dyrekcję Parku Narodowego Duna-Ipoly.

W Sárpentelén, przysiółku na skraju Sárrétu, wychował się hrabia Zsigmond Széchenyi, myśliwy i pisarz znany z książek o łowach w Afryce i Azji. Część parku otaczającego jego dawny dwór przetrwała jako las Pentele, dziś popularne miejsce spacerów, a w miejscu jego pierwszych łowieckich doświadczeń odsłonięto kamień pamiątkowy i urządzono izbę pamięci.

Obszar chroniony leży między Várpalotą a Székesfehérvárem, na terenach gmin Csór, Sárkeszi i Sárszentmihály, i jest zarządzany przez Park Narodowy Duna-Ipoly. Większość stanowią suche grunty rolne i stepy, a cenne łąki bagienne przetrwały tylko w niewielkich płatach, dlatego trasę warto zaplanować wokół tych fragmentów.

Rezerwat objęto ochroną przede wszystkim ze względu na dropie, których na suchych łąkach pozostało dziś najwyżej kilka. Gniazdowanie potwierdzono tu u prawie sześćdziesięciu gatunków ptaków, m.in. błotniaka stepowego, kobczyka, płomykówki, a na terenach bagiennych rzadkiego dubelta.