Thermes Szent Lukács, Kompleks kąpielowy w II dzielnicy, Budapeszt, Węgry.

Thermes Szent Lukács to kompleks termalny nad Dunajem w Felhévíz, w II dzielnicy Budapesztu, przy Frankel Leó utca 25–29. Obecną formę uzyskał w 1921 r. według projektu Rezső Hikischa; po licznych przebudowach budynek jest eklektyczny wewnątrz i na zewnątrz. Wnętrze hali termalnej mieści bladoniebieski basen z szerokimi stopniami i metalowymi poręczami, ujęty w dwie kolumny z cętkowanego beżowego kamienia z rzeźbionymi kapitelami; za wodą balustradowy mur dźwiga kamienny ornament, między dwoma wysokimi oknami o drobnych szybach a okrągłym zegarem. Żółty tynkowany budynek ma wysoką wieżę o płaskim szczycie i niższe skrzydło z kamiennymi urnami na gzymsie.

Łaźnie sięgają XII wieku, kiedy ludzie po raz pierwszy odkryli źródła mineralne w tej lokalizacji. Budynek był wielokrotnie remontowany, łącząc elementy architektoniczne z różnych okresów w jego obecnej formie.

Nazwa pochodzi zapewne od niemieckiego Lochbad („kąpiel w jamie”), połączonego ze św. Łukaszem, patronem leczenia; inni wywodzą ją od średniowiecznego właściciela Lukásza. Do otwarcia łaźni Gellért była to najnowocześniejsza i najpopularniejsza łaźnia Budapesztu, przyjmująca pacjentów z zagranicy. Wyleczeni kuracjusze fundowali marmurowe tablice dziękczynne; większość zniszczono w czasie II wojny światowej, a ocalałe wmurowano w ściany podczas renowacji.

Kompleks leży nad Dunajem, w dzielnicy Felhévíz (dzielnica II), przy Frankel Leó út 25–29. W 1999 roku baseny zewnętrzne przestawiono na system filtracji z obiegiem zamkniętym — woda nie jest już codziennie spuszczana do rzeki. W strefie saun nosi się prześcieradło saunowe zamiast stroju kąpielowego. Na drugim piętrze działa szpital zabiegów indywidualnych.

Kamienne tablice na ścianach wyświetlają wiadomości od byłych odwiedzających wyrażające wdzięczność za ulgę i uzdrowienie dzięki wodom mineralnym. Te osobiste inskrypcje opowiadają historie ludzi, którzy znaleźli pocieszenie na tym miejscu na przestrzeni lat.