Wieża Pożarowa, Sopron, Wieża strażnicza w Sopronie, Węgry

Wieża Pożarowa to 58-metrowa wieża na głównym placu Sopronu, wzniesiona od 1290 roku jako północna wieża bramna murów miejskich. Jej kwadratowa dolna część, prawdopodobnie na rzymskiej wieży bramnej, dźwiga gładki cylindryczny trzon z gotyckimi oknami z XIV–XV wieku. Trzon otacza renesansowy ganek; powyżej wznosi się ośmioboczna kondygnacja z tarczami zegarowymi z 1735 roku, zwieńczona miedzianą cebulastą kopułą, otwartą latarnią z dzwonem i wiatrowskazem w kształcie dwugłowego orła.

Kwadratowa dolna część wieży została zbudowana w stylu gotyckim w latach 1290–1340, prawdopodobnie na rzymskiej wieży bramnej; pozostałości północnej bramy rzymskiego miasta odkryto i zakonserwowano obok pod koniec lat 60. XX wieku. Po pożarze w 1676 roku odbudowę rozpoczęto w 1680 roku dzięki datkom, z mistrzami z Wiener Neustadt i kamieniem z lokalnych kamieniołomów. Wiatrowskaz z dwugłowym orłem, podarowany przez króla Ferdynanda II i królową Eleonorę, umieszczono po pożarze.

Brama ma barokową kamienną oprawę zaprojektowaną przez Rezső Hikischa w 1928 roku, zwieńczoną grupą rzeźbiarską Zsigmonda Kisfaludiego Strobla przedstawiającą Hungárię gromadzącą gminy, które 14 grudnia 1921 roku zagłosowały za pozostaniem na Węgrzech. Dlatego wieżę nazywa się symbolem wierności, a Hűség napja obchodzony jest tu co grudzień.

Kręte schody zaczynają się przy pierwotnym średniowiecznym wejściu i po 119 stopniach prowadzą na dolny okrągły balkon, dawny posterunek strażników. Betonowa klatka schodowa z 1970 r. podpiera wieżę i zastąpiła dom strażnika. Zamurowany w latach 90. XIX w. przejazd bramny odzyskał pierwotną szerokość po wzmocnieniu w latach 2009-2012.

Dwugłowy orzeł na szczycie był darem króla Ferdynanda II i królowej Eleonory z okazji sejmu w 1622 roku i jej koronacji, lecz umieszczono go dopiero po pożarze w 1676 roku, na imieniny cesarza Leopolda, gdy naprawiony zegar znów zaczął bić. Strażnicy wieży mieli też muzyczny przywilej: od 1546 roku muzykujący strażnik, później z trzema trębaczami, sygnalizował zbliżanie się wrogów, dostojników lub transportów wina, a do 1885 roku co kwadrans dął w róg.