Széchenyi Mansion, Barokowe muzeum pamięci w Nagycenk, Węgry.

Pałac Széchenyi to barokowy budynek o jasnych murach, czerwonym dachu z dachówek i wysuniętym środkowym ryzalitem zwieńczonym krzywym frontonem i małą wieżą. Długie niższe skrzydło z takim samym czerwonym dachem ciągnie się w lewo i kończy zaokrąglonym narożnikiem. Główna fasada ma we frontonie połączony herb Széchenyi-Barkóczy oraz reliefowy fryz z datą 1750.

Budynek został wzniesiony około 1750 roku, a później przeszedł znaczące renowacje między 1834 a 1840 rokiem przez wielu architektów. Te rozszerzenia odzwierciedlały rosnące znaczenie rodziny i ich wpływ na węgierski rozwój w dziewiętnastu wieku.

Rodzina Széchenyi kształtowała historię Węgier, a pałac pokazuje, jak żyła szlachta na przestrzeni pokoleń. Osobiste przedmioty i meble z różnych epok ujawniają codzienne życie tej wpływowej rodziny.

Pałac stoi w Nagycenk; główna brama z lat 1741–1750 pochodzi od Franza Antona Pilgrama i wychodzi na regularny ogród ze strzyżonymi żywopłotami i żwirowymi ścieżkami. Po zniszczeniach wojennych z wnętrza zachowały się zasadniczo tylko klasycystyczne schody, dlatego zwiedzanie obejmuje elewacje i sale muzeum. Zespół odbudowano w latach 1969–1973; część służy dziś jako muzeum, reszta jako hotel zamkowy i restauracja.

Główna brama z lat 1741–1750 przypisywana jest Franzowi Antonowi Pilgramowi, którego pierwotne plany nigdy nie zostały w pełni zrealizowane. W środkowym przyczółku zachował się duży połączony herb Széchenyi–Barkóczy, a na fryzie reliefowym widnieje rok 1750. Znaczna część pierwotnych wnętrz przepadła pod koniec II wojny światowej; pozostały głównie neoklasycystyczne schody.