Lazzarettos of Dubrovnik, Stacja kwarantanny w Dubrowniku, Chorwacja

Lazzarettos w Dubrovniku tworzą zespół dziesięciu wielopiętrowych budynków, zwanych lađe, połączonych pięcioma dziedzińcami wewnętrznymi, zwanymi badžaferi, wznoszonych etapami w latach 1590–1642. Każdy dziedziniec miał drzwi wychodzące na morze do rozładunku towarów, z arkadami magazynowymi na parterze i schodami prowadzącymi na duży wspólny dziedziniec górny z małymi budynkami mieszkalnymi. Zespół otacza wysoki mur z bramami od strony morza i lądu.

Budowa Lazzarettos rozpoczęła się w 1590 roku i została ukończona w 1642 roku, odzwierciedlając długą oś czasu tego ambitnego projektu. Kompleks odegrał kluczową rolę w ochronie Republiki Ragusa przed wybuchami chorób, które zagrażały szlakom handlowym.

Nazwa pochodzi od włoskiego lazaretto, czyli stacji kwarantanny, a nie od trądu. Kwarantannę w Raguzie nadzorowało trzech urzędników zdrowia zwanych kacamorti, a dekret z 1397 roku przewidywał karę 100 dukatów lub więzienia. Dziś w kompleksie mieszczą się Art radionica Lazareti, Kavana Lazareti i organizacja pokojowa Deša.

Kompleks leży około 300 metrów na wschód od murów miejskich, dojście pieszo od Ploče. Dziesięć sal zwanych lađe przeplata się z pięcioma dziedzińcami wewnętrznymi, badžaferi, a całość otacza wysoki mur z bramami od strony morza i lądu. Dwa piętrowe domy, kapetanija i janjičarski han, stoją przy wejściu i na końcu założenia.

Dubrownik wprowadził pierwszą udokumentowaną regulację kwarantanny w 1377 roku, wymagając od podróżnych izolacji na odległych wyspach przed wejściem do miasta. Ta wczesna miara zdrowotna była przełomowa i później zainspirowała podobne praktyki w innych portach śródziemnomorskich.