Saimaa, Jezioro słodkowodne w południowo-wschodniej Finlandii

Saimaa to największe jezioro Finlandii, o powierzchni około 4279 kilometrów kwadratowych, położone na Pojezierzu Fińskim w południowo-wschodniej części kraju. Wąskie cieśniny dzielą je na baseny o własnych nazwach, m.in. Orivesi, Puruvesi, Haukivesi, Yövesi, Pihlajavesi i Pyhäselkä. Linia brzegowa z około 14 000 wysp liczy blisko 15 000 kilometrów, a rzeka Vuoksi odprowadza wody do Ładogi.

Saimaa powstało pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, gdy lód się wycofał. Około 6000 lat temu ówczesne jezioro Saimaa, zajmujące prawie 9000 km², gwałtownie odpłynęło nowym odpływem, odsłaniając tysiące kilometrów kwadratowych terenów podmokłych. Później rzeka Vuoksi stała się jego odpływem do jeziora Ładoga.

Nazwa Saimaa pochodzi prawdopodobnie z substratu językowego starszego niż uralskie i indoeuropejskie; niektórzy wiążą ją z lapońskim słowem sápmi. Mieszkańcy nie zgadzają się, co obejmuje ta nazwa: na południu oznacza basen południowy, dalej na północy używa się nazw basenów, jak Orivesi i Pyhäselkä. Nad brzegami częste są domki letnie i rejsy.

Kanał Saimaa łączy Lauritsalę w Lappeenrancie z Wyborgiem na długości 43 km i wiąże jezioro z Zatoką Fińską; prawie połowa biegnie przez teren dzierżawiony od Rosji, a jego osiem śluz obsługiwanych jest zdalnie z Mälkiä i Brusnitchnoe. Inne kanały łączą Saimaa z mniejszymi jeziorami wschodniej Finlandii, tworząc sieć dróg wodnych używaną głównie do transportu drewna, minerałów, metali i masy celulozowej, a także przez turystów.

Te wody są domem rzadkiego gatunku foki, którego forma słodkowodna nie występuje nigdzie indziej na świecie. Zwierzęta są wysoko zaadaptowane do tego konkretnego środowiska i przypominają odwiedzającym ekologiczne znaczenie jeziora.