Devdaraki, Lodowiec dolinny na Górze Kazbek, Gruzja.

Devdaraki to lodowiec na północno-wschodnim zboczu Kazbeku, głównie w gruzińskiej gminie Kazbegi przy granicy z Rosją. Jest największym lodowcem Kazbeku: ma 7,2 km długości i 4,1 km² powierzchni, a jego dolna krawędź sięga 2257 m. Składa się z trzech odnóg; północna ma ponad 1 km długości i do 320 m szerokości, a powierzchnię przecinają szczeliny i lodospady.

Odnotowane lawiny lodowe rozpoczęły się w 1776 r., gdy tama lodowa na Tereku zalała wsie; kolejne duże obwały nastąpiły w 1778, 1785, 1808 i 1817 r. 13 sierpnia 1832 r. masa lodu i skał utworzyła zaporę długą na 2 km i wysoką na 100 m, która na trzy dni zatrzymała Terek, a Gruzińska Droga Wojenna została otwarta dopiero po dwóch latach. Ostatnie wielkie zawalenie, 17 maja 2014 r., zasypało drogę i uszkodziło gazociąg.

Osetyjska nazwa Dævдæрæджы цъити i gruzińska Devdaraki oznaczają lód zasilający Amiliszkę, której inguska nazwa znaczy „woda wypływająca z małych jezior”. Oderwania lodowe nazywa się po rosyjsku Kazbek zavalы, „zawały kazbeckie”, termin używany od XIX wieku na określenie mas lodu i skał tamujących Terek i przecinających Gruzińską Drogę Wojenną.

Do lodowca dociera się z Gruzińskiej Drogi Wojennej, w pobliżu wsi Gveleti, gdzie droga przecina rzekę Devdaraki. Powierzchnia lodowca jest pocięta szczelinami i lodospadami, miejscami nieprzejezdna, a z pokrytego moreną jęzora stale spadają kamienie. Wejście na Kazbek prowadzi przez koniec lodowca i grzbiet Bartkorti.

Wylewy lodowca mają własną nazwę: od XIX wieku nazywa się je „zatorami kazbeckimi”. Zawalenie z 13 sierpnia 1832 r. utworzyło tamę długą na 2 km i wysoką na 100 m, która zatrzymała Terek na trzy dni; gruzińską drogę wojenną przywrócono dopiero po dwóch latach, a lód stopniał po siedmiu.