Thouars Viaduct, Wiadukt kolejowy w Thouars, Francja.

Wiadukt Thouars to most kolejowy nad Thouet między Thouars a Saint-Jacques-de-Thouars. Jego metalowy pomost o długości około 190 m spoczywa na trzech kratownicowych filarach o wysokości 28 m, obudowanych murem kamiennym, i przedłuża się na obu końcach murowanymi wiaduktami, co daje łączną długość 257 m. Cztery przęsła mają 43,50 m po bokach i 51,40 m w środku, a maksymalna wysokość wynosi 44 m.

Linia z Tours do Les Sables-d'Olonne była planowana od 1854 roku przez Compagnie des chemins de fer de la Vendée. Wiadukt zbudowano w latach 1871–1873 przez G. Eiffel et Cie według planów inżyniera G. Tyndalla, za 623 280 franków. W 1887 roku dodano drugie przęsło dla linii Paryż–Bordeaux, a w latach 1914–1915 metalowe filary obudowano betonem i okładziną kamienną.

Wiadukt nazywany jest też wiaduktem Eiffela, od firmy G. Eiffel et Cie Gustave'a Eiffela, która go zbudowała. 3 czerwca 2000 r. gmina Thouars zorganizowała kolejowe wydarzenie z okazji roku 2000: parowóz Pacific 231 G 558, wpisany w 1984 r. do rejestru zabytków, przejechał przez wiadukt do stacji, a widowisku dźwięku i światła przyglądało się około 7000 osób.

Wiadukt przecina Thouet między Thouars a Saint-Jacques-de-Thouars, na linii z Les Sables-d'Olonne do Tours. Widać go z brzegów Thouet lub z drogi departamentalnej D938. Metalowa konstrukcja nośna spoczywa na okładanych kamieniem filarach, a murowane wiadukty dojazdowe przedłużają obiekt po obu stronach.

Przęsło zaprojektowano od początku pod drugi tor: filary były wystarczająco szerokie, a w 1887 r., wraz z otwarciem linii Paryż–Bordeaux przez Thouars, dodano drugie, niższe przęsło. Pierwotne filary, metalowe kratownice, obmurowano kamieniem w latach 1914–1915, po zawaleniu się metalowego mostu w Montreuil-Bellay pod pociągiem towarowym w listopadzie 1913 r.