Grotte de Tourtoirac, Jaskinia wapienna w Tourtoirac, Francja.

Grotte de Tourtoirac, zwana też grotte de la Clautre, jest wykuta w jurajskim wapieniu doliny Auvézère; od 2010 roku wchodzi się do niej 25-metrowym szybem z windą. Udostępniona trasa o długości 320 metrów biegnie obok kolumn naciekowych, draperii, gours i stalaktytów rurkowych, z których dwa przybrały kształt rzekotki i delfina. Metalowa kładka z kratową podłogą i rurową poręczą wiedzie wzdłuż skały, a oświetlenie LED wydobywa kremowe, płowe i brązowe barwy stropu.

Grotołazi z Périgueux próbowali przejść zalany korytarz od fontanny przy pralni już w 1978 roku; w 1980 Gérard Bugel pokonał 130 metrów syfonów, nie znajdując suchych korytarzy. 28 stycznia 1995 Jean-Luc Sirieix podążył za jego nitką Aryadny do sal naciekowych; 5 lutego utonął tam razem z Annie Maire. W maju 2007 zaczęto drążyć 25-metrowy szyb z windą; jaskinię otwarto 1 maja 2010.

Jaskinia nosi też nazwę grotte de la Clautre, od fontanny zasilającej wiejską pralnię. Od 1978 roku speleolodzy próbowali wejść przez tę pralnię; w 1980 roku Gérard Bugel pokonał ponad 130 metrów syfonów, zanim zawrócił. W środku trasy dwie fistuły noszą przezwiska „la rainette” i delfin.

Do urządzonej trasy o długości 320 m prowadzi szyb o głębokości 25 m z windą zabierającą najwyżej 26 zwiedzających; drugi szyb na końcu trasy służy jako wyjście awaryjne. Pierwsza ćwierć to betonowa alejka, dalej metalowe kładki mocowane w skale lub na palach. Nachylenia 5% sprawiają, że obiekt jest dostępny dla osób poruszających się na wózkach i dla wózków dziecięcych.

Oświetlenie LED wewnątrz jaskini oświetla formacje mineralne, sprawiając, że niektóre struktury naturalne wyglądają jak meduzy zawieszone w próżni. To sztuczne światło pomaga odwiedzającym zobaczyć drobne szczegóły i kształty, które w innym przypadku pozostałyby ukryte w ciemności.