Grotte du Cul de Bœuf, Wejście do jaskini w Méailles, Francja.

Grotte du Cul de Bœuf to wejście do jaskini na zboczach góry Grand Coyer, gdzie spotykają się różne warstwy geologiczne. System jaskiń rozciąga się głęboko pod ziemią przez wiele komnat i prowadzi do podziemnego zbiornika wodnego.

Jaskinia została po raz pierwszy udokumentowana w 17 wieku, gdy uczony wysłał lekarza do zbadania zimnych wiatrów wychodzących z góry. Późniejsze wyprawy archeologiczne odkryły artefakty w jej komorach.

Nazwa pochodzi od kształtu jaskini: Etienne Garcin pisał w 1835 r., że nazywano ją „le cul-de-Bœuf” (zad byka). Latem z wejścia wydobywa się chłodny wiatr, prawdopodobnie wskutek konwekcji w opadającej, ślepej komorze zatrzymującej zimne powietrze. Gassendi i Peiresc wiązali takie wiatry ze „źródłem wiatrów” na Mont Coyer.

Jaskinia leży na zboczach Grand Coyer powyżej Méailles. Jej profil opada równomiernie aż do lustra wody zwanego „lac des Fées”, na wysokości -106 m, które stosunkowo łatwo osiągnąć. Łączna różnica wysokości wynosi 131 m przy 650 m korytarzy. Z wejścia rozciąga się widok na dolinę Vaïre i wioskę Peyresq, oddaloną o mniej niż 2 km na drugim brzegu.

Chłodny wiatr odczuwalny latem przy wejściu wynika prawdopodobnie z konwekcji: opadająca, ślepa jaskinia jak ta działa jak pułapka na zimne powietrze, a przeciąg może się zmieniać nocą, gdy temperatura na zewnątrz spada poniżej temperatury wnętrza. Dlatego niektórzy utożsamiają ją ze „źródłem wiatrów”, które Peiresc kazał badać na Mont Coyer w 1634 roku.