Saint-Papoul Cathedral, Romański kościół parafialny w Saint-Papoul, Francja

Katedra w Saint-Papoul to dawny kościół opacki opactwa Saint-Papoul, założonego w VIII wieku, we wsi Saint-Papoul w Langwedocji. Wnętrze o wysokim sklepieniu otaczają ściany z bladoróżowego tynku i łuki z szarego kamienia: duży ostrołuk nad bocznym ołtarzem z obrazem w ramie i pozłacaną figurą, wyblakły fresk ze słonecznym promienistym motywem powyżej, mniejszy ostrołuk prowadzący do ciemnej wnęki oraz po prawej ozdobny złocony i marmurowy ołtarz zwieńczony rzeźbionym herbem. Przy środkowo-prawym łuku stoi ciemna drewniana ambona.

Opactwo zostało założone w 8. wieku i stało się katedrą w 1317 roku, kiedy papież Jan XXII ustanowił Diecezję Saint-Papoul. Zmiana ta zaznaczała zwrot w roli i znaczeniu tego miejsca w regionalnej strukturze kościoła.

Wieś i kościół zawdzięczają nazwę świętemu Papulusowi, pustelnikowi z V lub VI wieku, który poniósł śmierć męczeńską w miejscu zwanym L'Ermitage; według legendy podniósł górną część własnej czaszki. W XI wieku mieszkał tu mnich święty Berenger, a jego grób przyciągał pielgrzymów. W 1790 roku katedra utrzymywała niewielki zespół muzyczny do nabożeństw: organistę, kantora grającego także na serpencie i chłopca chórowego.

Dawny kościół opacki stoi w centrum wsi Saint-Papoul w Langwedocji i służy dziś jako kościół parafialny, więc zwiedzanie wypada dopasować do nabożeństw. Obok zachowały się budynki opactwa, a pałac biskupi odbudowano w XVII i XVIII wieku. Dochodzi się do niego pieszo wiejskimi uliczkami.

Kościół opacki został splądrowany przez Routiers w 1361 r., a następnie przez protestantów w 1595 r.; te zniszczenia wpłynęły na późniejsze renowacje. Jeszcze w 1790 r., przed zniesieniem diecezji, katedra utrzymywała niewielki zespół muzyczny do nabożeństw: organistę, kantora grającego także na serpencie i chłopca chórowego.