Orgue de tribune de l'église Notre-Dame-de-la-Croix de Ménilmontant, Organy piszczałkowe w kościele w 20. dzielnicy Paryża, Francja

Organy na chórze Notre-Dame-de-la-Croix de Ménilmontant stoją w dużym kamiennym łuku na końcu nawy, ujęte dwiema wysokimi ciemnymi drewnianymi wieżami o stożkowych szczytach; między nimi wisi okrągły witraż w bieli, różu i fiolecie, a pod nim biała kamienna balustrada z małymi łukami niesie zegar z czarnymi cyframi rzymskimi. Aristide Cavaillé-Coll zbudował instrument w 1874 roku z dwiema klawiaturami po 56 klawiszy, pedałownią o 30 nutach i 26 rejestrami.

Organy zostały zbudowane w 1874 roku przez Aristide'a Cavaillé-Colla, wkrótce po ukończeniu kościoła, a obecność dzwonów zmusiła do zredukowania pierwotnie zaplanowanej liczby klawiatur z trzech do dwóch. W ciągu XX wieku instrument był wielokrotnie poddawany pracom, zwłaszcza przez Charlesa Mutina w 1912 roku, a częściową restaurację przeprowadził Daniel Birouste w latach 1989-1990.

Organy są dobrze widoczne z głównej nawy kościoła, ponieważ stoją na podwyższonym chórze w tylnej części świątyni. Podczas koncertów lub nabożeństw z akompaniamentem organowym dźwięk słyszalny jest z każdego miejsca w budynku.

Choć instrument ma tylko 26 rejestrów, jego brzmienie wypełnia całą przestrzeń kościoła, częściowo dlatego, że wydrążona podłoga chóru działa jako naturalna komora rezonansowa. Ten szczegół konstrukcyjny był uwzględniony już podczas jego instalacji.