Grottes de Bèze, Podziemny system jaskiń w Bèze, Francja.

Grottes de Bèze to system krasowy w wapieniu górnej jury o znanej długości ponad 2 800 metrów i 26 metrach różnicy wysokości. Zwiedzanie zaczyna się w sali de la Crétanne; sala de l'Embarcadère łączy trzy syfony, komin i wieniec stalaktytów. Potem trasa wiedzie 150 metrami podziemnej rzeki, częściowo łodzią, częściowo pieszo, do sali Blanc, odkrytej przez pana Blanc, z syfonem połączonym z Venelle i dwoma kominami.

Sala de la Crétanne, pierwsza część dostępna z zewnątrz, służyła mieszkańcom Bèze jako kryjówka podczas najazdu wikingów w 888 roku. Żeglowna rzeka podziemna została odkryta we wrześniu 1950 roku, a od 1953 roku badano syfony i odkrywano przedłużenia. Znany ciąg liczy dziś ponad 2800 metrów przy 26 metrach różnicy poziomów.

Jaskinia zamieszkują jaskiniowe skorupiaki z rodzajów Niphargus, Caecosphaeroma i Proasellus, w tym Aselle de Bourgogne, gatunek endemiczny Burgundii. Zaobserwowano tam także ryby, a zimą schronienie znajduje kilka gatunków nietoperzy. Najgłębszy syfon na trasie, „siphon des Belles Mères”, zawdzięcza nazwę lokalnej legendzie.

Zwiedzanie odbywa się od kwietnia do końca października, pieszo i łodzią, trwa średnio 55 minut i jest dostosowywane w razie powodzi lub silnej suszy. Grupy liczą średnio 20 osób, dziennie do 500 zwiedzających, a wejścia są od 10 do 17. Trasa kończy się przy syfonie des Belles Mères, najgłębszym w jaskini.

W czerwcu 2024 nurkowie jaskiniowi sfotografowali w syfonie skamieniałość znaną od lat 90.; montaż 3D pozwolił zidentyfikować płetwę plezjozaurą sprzed 150 milionów lat. Znana długość jaskini przekracza 2800 metrów przy 26 metrach różnicy poziomów.