Château du Bois de la Roche, Średniowieczny zamek w Néant-sur-Yvel, Francja.

Château du Bois de la Roche wznosi się na wzniesieniu górującym nad rzeką Yvel, 3,3 km na północ od Néant-sur-Yvel. Obecny budynek to trzykondygnacyjny kamienny korpus mieszkalny z szarym łupkowym dachem, lukarnami, kominami i dwiema cylindrycznymi wieżami z dachami stożkowymi; po prawej rozciąga się niższe kamienne skrzydło. Z dziewięciu wież średniowiecznej twierdzy pozostała tylko jedna wieża châtelet.

Siedziba Bois de la Roche została podniesiona do rangi chorągwi w 1451 roku dla Guillaume'a de Montauban, do wicehrabstwa w 1517 przez Annę Bretońską dla Philippe'a de Montauban, kanclerza Bretanii, i do hrabstwa w 1607 za Henryka IV dla Henriego de Volvire. Obecny zamek odbudował pod koniec XV wieku Philippe de Montauban na wzgórzu nad rzeką Yvel, 1 km na zachód od starego zamku z fosami. Zdobyty w 1592 przez ligowców pod wodzą baronów de Lannion i de Camors, pozostawał w ich rękach do 1598: archiwa zniszczono, a lasy złupiono. W 1793 część spłonęła w walce szuanów z republikanami, którzy następnie częściowo go rozebrali.

Senioria Bois de la Roche sprawowała wysokie sądownictwo nad parafiami Néant, Campénéac, Guilliers, Mauron, Saint-Brieuc-de-Mauron i Tréhorenteuc, których kościoły fundowali właściciele zamku. Co roku na wielkim dziedzińcu zamku oraz w miasteczkach Néant, Saint-Brieuc-de-Mauron i Tréhorenteuc rozgrywano quintaine lub soule. Kaplica pod wezwaniem świętej Anny stała się kościołem parafialnym w 1846 roku.

Zamek został zarejestrowany jako zabytek historyczny w 2001 roku, a jego fasady, pokrycia dachowe i otaczające tereny są chronione. Odwiedzający powinni wiedzieć, że pozostaje on własnością prywatną i dostęp może być ograniczony odpowiednio.

Senioria Bois de la Roche miała prawo wysokiej sprawiedliwości, z własnym sądem, więzieniami, pręgierzem i szubienicą na czterech filarach. Posiadała też młyny wodne na rzece Yvel, wiatrak, 600 hektarów ziemi i cztery folwarki.