Château de Menou, Zamek z XVII wieku w Menou, Francja.

Château de Menou to klasycystyczny kamienny budynek z ryzalitem środkowym zwieńczonym latarnią z iglicą, flankowany dwoma kwadratowymi pawilonami, a na krańcach okrągłymi wieżami narożnymi o stożkowych dachach. Elewacja ma prostokątne okna z niebieskimi okiennicami, lukarne o wygiętych szczytach i wysokie ceglane kominy; przed nim rozciąga się trawnik, do którego prowadzi 260-metrowa aleja.

Armand-François de Menou, emerytowany pułkownik, kazał zbudować zamek w latach 1672–1684 według planów architekta Barthélemy’ego Le Blanca, w miejsce dworu zniszczonego przez pożar w tym roku. W czerwcu 1697 Ludwik XIV podniósł majątek do rangi markizatu pod nazwą Menou. Drogą małżeństwa przeszedł w 1764 roku na rodzinę Damas-Crux, a po 1846 na książąt de Blacas. Podczas II wojny światowej wojska niemieckie używały go jako bazy, a renowację rozpoczęto po sprzedaży w 1987 roku.

Nazwa majątku pochodzi od Armanda-François de Menou, którego Ludwik XIV w czerwcu 1697 roku podniósł do godności markiza pod nazwą Menou, zastępując dawną nazwę Nanvignes. W północnym narożniku posiadłości stoi pawilon zwany Palais de justice, datowany napisem na 1681 rok, gdzie panowie de Menou sprawowali sądownictwo wyższe i niższe.

Zamek jest własnością prywatną i nie jest udostępniany do zwiedzania; park i dawna aleja dojazdowa również są zamknięte dla publiczności. Budynek i jego otoczenie widać tylko z zewnątrz posiadłości, przy drodze D117 na południe od centrum Menou. Aleję o długości 260 metrów i kutą żelazną bramę z końca XVIII wieku, z herbami Marie-Louise de Menou i Louis-Alexandre'a de Damas, ogląda się z drogi publicznej.

Kuta żelazna brama na końcu 260-metrowej alei nosi herby Marie-Louise de Menou i Louis-Alexandre de Damas. Aleję wytyczył w XVII wieku Armand-François de Menou i nadal prowadzi ona prosto do środka głównego budynku.