Conche Verte, Neolityczny menhir w Olonne-sur-Mer, Francja

Conche Verte, zwany też menhirem z pustelni Saint-Vivence, to menhir z łupku łyszczykowego w Olonne-sur-Mer, w gminie Les Sables-d'Olonne, w Wandei. Ponownie ustawiony blok ma 3,15 m wysokości, 1,50 m szerokości i do 0,50 m grubości u podstawy, zwężając się ku zaokrąglonemu szczytowi. Szorstka, szarobrązowa powierzchnia jest nakrapiana jaśniejszymi plamami, przez czoło biegnie pionowa krawędź, a w lewym dolnym boku wycięte jest wgłębienie.

Kamień pochodzi z okresu neolitu i był częścią wczesnego systemu osadnictwa na zachodnim wybrzeżu francuskim. Prace archeologiczne na początku XX wieku ujawniły narzędzia i kamienie pochowane pod menhirem.

Nazwa Conche Verte odnosi się do zatoczki, a kamień nazywany jest też menhirem Ermitage de Saint-Vivence. Wspomniano o nim już w 1865 r., a w 1901 r. odnalazł go pod wydmą Marcel Baudouin. Fragment gładzonego toporka z amfibolitu, znaleziony podczas jego wykopalisk, to szczegół, którego można szukać w lokalnych zbiorach.

Menhir stoi na odkrytym piaszczystym gruncie wśród niskiej roślinności, nie w lesie. Odnaleziony zasypany pod wydmą w 1901 r. i ponownie ustawiony, wznosi się dziś 3,15 m nad odsłoniętą ziemią. Podchodzi się do niego pieszo po piasku; teren jest nierówny, a oznakowana ścieżka ani parking nie są poświadczone.

Pod kamieniem znajduje się warstwa ściemniałej ziemi, która pokazuje, że wydmy piaskowe powstały po wzniesaniu menhiru. To ujawnia, jak bardzo krajobraz wybrzeża zmienił się na przestrzeni tysiącleci.